Volwassen dorst

De wachtkamer van het ziekenhuis is vol. Ik vind ternauwernood een plekje en neem mijn zoontje op schoot. Hij heeft honger en wil aan de borst. Ik twijfel.

Ik ben gewend in het openbaar te voeden, maar hier zijn wel erg veel mensen in een kleine ruimte en ik heb nogal een bloot truitje aan. Bovendien is mijn zoon een flinke baby van negen maanden en begint men het al vreemd te vinden dat ik hem nog zelf voed. Mijn zoontje begint jammerend aan mijn kleren te sabbelen en ik geef hem wat hij wil.

Tegenover mij staart een man, verweerd type, gouden kettingen, mij blozend aan en grijnst; „Je hebt zeker geen koffie voor mij, hè?”

Barbara Boender

Een ikje is een ervaring vervat in maximaal 120 woorden. Insturen kan via www.nrc.nl/ik