Zeventiende-eeuwse ets van landschap op je jurk

Dries van Noten toonde mode met ‘ongebruikelijke’ prints in donkere sfeer. Een prettige uitzondering in een verder opgewekt modeseizoen.

PHOTO © PETER STIGTER FILENAME IS DESIGNER NAME WOMENSWEAR SPRING/SUMMER 2012
PHOTO © PETER STIGTER FILENAME IS DESIGNER NAME WOMENSWEAR SPRING/SUMMER 2012

Prints behoren tot de belangrijkste modetrends voor komend voorjaar, en er is bijna geen ontwerper die bekender is om zijn prints dan de Belg Dries van Noten.

Heel even leek het erop dat hij die juist dit seizoen links zou laten liggen. Zijn show begon gisteren met een sobere, bijna strenge jas die van boven wit was en van onder zwart. Maar al snel doken meer en meer dessins op: tropische bossen, zeventiende-eeuwse etsen van landschappen, antieke tekeningen van vlindervleugels, batik, water, foto’s van de jonge fotograaf James Reeves, met wiens werk Van Noten vorig jaar als juryvoorzitter kennismaakte op het mode- en fotografiefestival van Hyères: nachtportretten van steden als Los Angeles. Zoals vaker gebruikte Van Noten verschillende dessins in een stof, soms, zoals op een jas, was maar een flard van een dessin te zien.

„Ik wilde prints maken van dingen die niet zo vaak daarvoor gebruikt worden”, zei Van Noten na afloop. „Het repertoire uitbreiden.” De dessins, veel minder kleurrijk dan anders bij Van Noten, gaven de kleren een bijzondere, tikje donkere sfeer – een prettige uitzondering in wat een wel heel opgewekt modeseizoen lijkt te gaan worden.

Voor de vorm had Van Noten zijn inspiratie gehaald bij de Spaanse couturier Cristobal Balenciaga (1895-1972), over wie net een tentoontelling te zien is geweest in San Francisco. Aan broeken was aan de voorkant een brede volant gezet, er waren toreadorjasjes, een jurk had een opstaande volant op één schouder, sommige jasjes en jurken vielen wijd en klokkend. De collectie was Van Noten op zijn best: afwisselend, poëtisch, verrassend, precies, draagbaar.

De collectie van Marco Zanini, de ontwerper van Rochas, sloot aan bij twee andere grote voorjaarstrends: pasteltinten – vorig jaar overigens al gebruikt door Van Noten – en de stijl van de jaren vijftig. Jurken met wijde rokken op de kuit van organza, recht vallende satijnen jassen en colberts, lurex truien met bijpassende rokken. Hoofddoekjes, hoge schoenen waarvan de plateauzool en torenhoge hak waren bezet met spiegeltjes en schuin gedragen tasjes die zo klein waren dat er met moeite een lippenstift in paste, gaven het geheel een subtiele ironie. Misschien te subtiel: je kunt je voorstellen dat veel van Zanini’s kleren buiten de context van de show wel erg braaf zijn.

Dat kun je niet zeggen van de tweede vrouwencollectie van Nicola Formichetti voor Mugler. Formichetti is ook de stylist van Lady Gaga, en de zangeres doet flink haar best het label vooruit te helpen. Bij de eerste show was ze aanwezig als model, ditmaal was ze te zien in een door Inez van Lamsweerde gemaakt filmpje, waarmee de show gisteravond begon. „I am a Mugler Woman, don’t fuck with Mugler”, sprak ze. Die tekst kwam terug in het weinig catchy nummer dat ze schreef voor de show.

De collectie was minder agressief dan de fetisjcollectie van vorig seizoen, maar nog altijd verre van ingetogen: ingewikkelde, asymmetrische jurken, grof gemaakt, van verschillende materialen in wit en beige, die flink wat been en soms ook een stuk borst bloot lieten, strakke stretchbroeken, korte, asymmetrische jasjes met een scherpe schouder, jumpsuits. Kleren om in op te treden of te poseren, maar die de mode niet vooruit gaan helpen.