Van Krimpen is terug met galerie in Amsterdam

Geen gezichten. Portretten van jonge kunstenaars. t/m 8 okt. Galerie Wim van Krimpen, Hazenstraat 20, Amsterdam. Do t/m za 12-18u. Inl. wimvankrimpen.nl ***

Na een ‘kort intermezzo’, zoals hij het zelf omschrijft, is Wim van Krimpen weer een galerie begonnen in Amsterdam – niet op de Prinsengracht, zoals in 1978, maar in een kleine ruimte in de Hazenstraat. Tijdens dat intermezzo richtte Van Krimpen onder meer de Kunstrai op (jaren tachtig), was hij directeur van de Kunsthal, het Fries Museum (jaren negentig) en het Gemeentemuseum Den Haag (jaren nul). Van Krimpen (1941) is een van de meest omstreden directeuren van de afgelopen decennia: bewonderd en verguisd als populist. „Wim van Krimpen is zijn carrière in de kunstwereld begonnen als galeriehouder. Zijn intuïtie betekent: geen kwaliteit onderscheiden, niet inhoudelijk reflecteren, je niets gelegen laten liggen aan historische continuïteit, en de afwezigheid van iedere vorm van zelfkritiek.” Dat schreef Janneke Wesseling in 2000 in deze krant naar aanleiding van de eerste tentoonstelling van Wim van Krimpen als directeur in het Haags Gemeentemuseum.

Nu is Van Krimpen dus weer galeriehouder en brengt hij onbekommerd werk van vier jonge kunstenaars, losjes samengebracht onder de noemer van het portret.

Er hangen schilderijen en foto’s en een onderliggend thema zou kunnen zijn hoe die twee manieren van weergeven, mechanisch of met de hand, in elkaar overlopen. De serene, studieuze foto’s van Mirjana Vrbaski (1978) lijken op schilderijen – haar inspiratie is onder meer een zelfportret van Albrecht Dürer uit 1500. De schilderijen van Stylianos Schicho (1977) ontlenen hun onverwachte, hoge standpunt daarentegen aan dat van bewakingscamera’s.

In het werk van Dave de Leeuw (1981) komen dan weer andere manieren van weergeven samen; je kunt in- en uitzoomen naar hartelust op schilderij, strip, graffiti, tekening, kleur of lijn. Op een veeg rode verf rust een zwart-witte skyline, een jongetje gebruikt een elleboog als rugleuning.

De Leeuw krijgt in november een solo bij Van Krimpen, die zijn galerie zelf bemant. „Assistenten verkopen nooit iets.” Bij de deur hangt een werk van Hannah van Bart, een iets oudere kunstenaar (1963), de enige die Van Krimpen eerder getoond heeft.