theater

De Internationale Keuze

van de Rotterdamse Schouwburg. De Rotterdamse schouwburg weet ieder jaar opnieuw opzienbarende internationale voorstellingen naar Nederland te halen. Nog te zien in Rotterdam zijn onder meer Le fin du western en Showcase. In Le fin du western nemen Monika Gintersdorfer en Knut Klaßen met Ivoriaanse dansers de geschiedenis van Ivoorkust onder de loep. Showcase is een voorstelling van de Amerikaanse theatermaker Richard Maxwell, die zich afspeelt in een hotelkamer, waar 15 toeschouwers bovenop de acteurs zitten. Ook van Nederlandse makers zijn voorstellingen te zien, zoals Les Spectateurs van Lotte van den Berg en Looking for Paul van Wunderbaum.

T/m 2 okt. www.deinternationalekeuze.nl

Ja hoor... daar is ie weer!

André van Duin stelt nooit teleur. Ook nu niet. Zijn zotte typetjes duiken ditmaal op in twee televisieparodieën (Man bijt hond en Wie van de drie, waarin hij in zijn eentje de drie kandidaten speelt) en in een scène waarin hij tot gek wordens toe de tekst van het Sonneveld-chanson Het dorp ontleedt. Pure kolder allemaal. Zo is Ja hoor... daar is ie weer! een toonbeeld van amusementstheater voor volle zalen. Van Duin op zijn best.

T/m 18 maart. www.theatershows.nl

De Vrek

Ivo van Hove maakt een gewaagde regiekeuze door in Molières De Vrek bij zijn Toneelgroep Amsterdam Harpagon (Hans Kesting) te laten kiezen voor de dood. Wat Molière bedoelde als komedie, wordt bij Van Hove een tragedie, en dat wringt soms. Maar Hans Kesting is mooi als gekooide panter in het kille decor waarin enkel geld telt. Door zijn gierigheid vervreemdt hij zijn kinderen van zich, en blijft eenzaam en berooid achter.

T/m 11 dec. www.toneelgroepamsterdam.nl

Begeerte heeft ons aangeraakt

Theu Boermans en Tom Blokdijk bewerkten de gelijknamige roman van Bert Natter voor toneel. Een geweldig idee: Natter combineert humor, seks, waanzin, kunst en dood in een eigentijdse totaalroman. Maar de voorstelling, in de vorm van een flashback, is nogal talig en daardoor soms wat taai. De energie uit de fraaie theatrale vondsten van Boermans beklijft te weinig. Het maakt Begeerte ambitieus, maar onevenwichtig.

www.compagnietheater.nl

Avondland

Theatermaker Sadettin Kirmiziyüz maakte een ‘remake’ van zijn voorstelling Avondland uit 2008. Dat stuk bestond uit een aaneenschakeling van roerende en geestige ervaringen die Kirmiziyüz heeft op reis door Turkije met zijn moeder. In de nieuwe versie doorsnijdt hij de anekdotes met vertwijfeld, boos commentaar op de tijd. In 2008 kon je nog lachen om Rita Verdonk, maar nu wil ‘‘onze premier Nederland teruggeven aan de Nederlanders.” Het toont de urgentie van de remake: zijn identiteitstwijfel is niet langer vrijblijvend of vrolijk, maar bittere ernst. Maar de woede van nu rijmt niet altijd even goed met de mildheid van toen. Het contrast is groot, het schakelen moeizaam. www.troubleman.nl