Rob Kamphues houdt niet van improviseren

Het in het geheel niet historische programma Achter het scherm (NTR) levert feitelijk de zinnigste bijdrage aan de festiviteiten rond 60 jaar Nederlandse televisie. Tonko Dop maakte een soms uiterst verhelderende reeks reportages over de totstandkoming van eigentijdse televisieprogramma’s.

Gisteren was de beurt aan De reünie (KRO), een op Koos Postema’s Klasgenoten voortbordurende kijkcijferhit, waarin presentator Rob Kamphues praat met volwassenen die ooit bij elkaar in de klas zaten.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden om exact te benoemen waarom ik zo’n actieve hekel heb aan De reünie, terwijl het idee helemaal niet slecht is en zelfs tot een heel aardig format kan leiden, zoals Klasgenoten bewees.

Het zou te makkelijk zijn om mijn weerzin alleen te wijten aan de botte bravoure van Kamphues. Er moet meer aan de hand zijn, ook al betrapt Dop in Achter het scherm Kamphues wel met de broek op de schoenen op onoprechtheid.

Tijdens een reportage op locatie over een van de voormalige mavo-leerlingen raakt hij aan de praat met een straatgenoot. Die heeft aanvankelijk de camera’s niet in de gaten en vraagt halverwege of dit wordt opgenomen. Kamphues antwoordt: „Natuurlijk. Dacht je dat ik als mens geïnteresseerd was in wat je te vertellen hebt?”

Grapje natuurlijk, onschadelijk gemaakt door even amicaal aanstoten. Maar wel dodelijk voor de claim van belangstelling voor de gewone medemens die vooral de confessionele omroepen hoog in het vaandel dragen. Zoiets zal Joris Linssen in Hello Goodbye (NCRV) niet eens in stilte denken, maar het is niet alleen een kwestie van de toevallige persoonlijkheid van een presentator, het uithangbord van elk tv-programma. Er is namelijk veel meer nep aan De reünie.

Zo blijkt het klaslokaal waar de Almelose reünisten elkaar ontmoeten een in Hilversum gebouwd studiodecor. Aan elk tafeltje hangt een voor de camera’s onzichtbaar naambordje. En de oud-klasgenoten wordt bij aankomst in de studio door de gastvrouw op het hart gedrukt om vooral niet te vragen hoe het nu met een ander gaat, want dat moet een verrassing blijven tot tijdens de opnamen.

Iedereen snapt wel dat achter zo’n uitzending een uitgebreide redactionele voorbereiding schuilgaat. Maar toch is het schokkend om de repetitie te zien, waarin elke leerling gespeeld wordt door een eigen redacteur en Kamphues alvast alle vragen en verwachte antwoorden doorneemt.

Eindredacteur Boudewijn Schoewert besluit om dramatische redenen de volgorde van de gesprekjes om te draaien en Kamphues heeft er de pest in, omdat hij dan weer alles opnieuw uit het hoofd moet leren.

Tijdens het eten van een sandwich dreigt hij dat dit programma wel eens een andere eindredacteur zou kunnen krijgen. „Of een andere presentator”, luidt de tegenwerping. Ja, er wordt heel wat afgelachen achter de schermen van Hilversum.