film

scene uit de film Jane Eyre (2011) FOTO: A-Film
scene uit de film Jane Eyre (2011) FOTO: A-Film

Jane Eyre

De jonge regisseur Cary Fukunaga maakte naam met het fel-realistische Sin Nombre, waarin een jong meisje uit Honduras wanhopige pogingen doet de VS te bereiken. Dat is niet mijlenver verwijderd van de lotgevallen van Jane Eyre, het boek van Charlotte Brontë. Jane Eyre is een harde, ze moet wel. Die subtiele, maar onmiskenbare harde kern onderscheidt Jane Eyre in de handen van Fukunaga van het gros van de kostuumdrama’s. Mia Wasikowska (Alice in Wonderland ) is een etherische, kwetsbare verschijning. Maar ergens in haar zit toch die kern van staal, brutaliteit en zelfverzekerdheid, die haar baas Edward Rochester (Michael Fassbender) uit zijn evenwicht brengt; het begin van hun complexe verhouding. De Rochester van Fassbender is een vermoeide, ouwelijke, cynische man, die pas langzaam zijn eigen gevoelens voor Jane leert begrijpen. En ook Jane is niet meteen van haar sokken te blazen door hem. De liefde is hier niet het centrum van het universum, maar een onderdeel van uiteenlopende emoties en sociale verhoudingen. Liefde is niet een allesoverheersende emotie, maar een emotie tussen andere, niet per se de overheersende. Dat is een tamelijk uitzonderlijk uitgangspunt voor een kostuumdrama.

Porfirio

Hij speelt zichzelf, de gehandicapte Porfirio Ramirez Adana; de Colombiaan die in 2003 wereldnieuws werd toen hij met een granaat in zijn incontinentieluier een vliegtuig probeerde te kapen om zijn invaliditeitsuitkering op te eisen. De Braziliaanse regisseur Alejandro Landes (1980) las het in de krant en zocht Porfirio op. De film is wel gebaseerd op de ware geschiedenis, maar toeschouwers moeten zelf ontdekken wat echt is en wat niet. Porfirio is echt. Zijn zoon en zijn buurvrouw zijn voor de film bij hem komen wonen. De film is een slang die in zijn eigen staart bijt. Wat gaat gebeuren, is al gebeurd. En als dat besef inslaat, gaat de film over veel meer dan deze gehandicapte man alleen: over noodlot, vrijheid, levensdrift en al die zaken die ons tot mens maken.

Africa in the Picture

Een nieuwe generatie Afrikaanse filmakers wil laten zien dat Afrika ‘alive en kickin’ is. Het Africa in the Picture Film Festival (AITP) tussen 5 en 9 oktober in Het Ketelhuis & MC Theater, Amsterdam heeft een programma met 21 korte films uit het gehele continent. Daarnaast selecteerde AITP een aantal speelfilms waaronder de award-winning feature film Pégase van het Marokkaans talent Mohamed Mouftakir en Viva Riva! van de Congelese regisseur Djo Tunda Wa Munga. Ook is er een African Horror Night met filmtitels als Otto the Bloodbath en een uitgebreid programma met debatten en optredens.

Inl www.africainthepicture.nl

Submarine

Net als in de gelijknamige roman van Joe Dunthorne ontleent de film Submarine dynamiek en humor aanvankelijk vooral aan de onbetrouwbare verteller. De vertelstem is van Oliver Tate, die uit eigen dagboek lijkt voor te lezen – maar de beelden vertellen een ander verhaal. Dat begint met een dagdroom waarin Oliver zichzelf dood waant, tot groeiende ontzetting van klas, school en heel Engeland. Waarna hij ons deelgenoot maakt van zijn plan om de aandacht van Jordana Bevan te trekken. Zij is niet al te populair, stelt Oliver vast en verkering is goed voor zijn status. Samen treiteren ze dikkertje Zoe. Submarine ontroert zoals Het geheime dagboek van Adrian Mole dat deed, de bestseller uit de jaren tachtig. „Ik weet, op mijn 38ste betekent dit allemaal niets meer”, zegt hij. Toch wel, Oliver. Toch wel.