Een fotograaf die schildert

Axel Hütte - Towards the wood, t/m 8 okt. Galerie Akinci, Lijnbaansgracht 317, Amsterdam. Di t/m za 13-18u. ****

Het is het ultieme bewijs van haar levenskracht. Schilderkunst is vaak weggezet als uit de tijd, een medium dat te traag zou zijn voor de snelle eeuw waarin we leven. Fotografie en film – dat zijn de vliegensvlugge broeders, beter toegerust voor het hier en nu. Maar kijk, dan kom je een fotograaf tegen die foto’s maakt alsof hij schildert. Reusachtige, horizontaal opgezette foto’s, die zo vakkundig vermomd zijn als schilderijen dat je denkt: waarom fotografeer je?

De Duitse fotograaf Axel Hütte (1951) is zo’n fotograaf. Deze telg uit de naoorlogse Düsseldorfse School – groot gemaakt door het echtpaar Bernd en Hilla Becher – ontdoet zijn foto’s van anekdotiek en verhaallijnen, precies zoals de Bechers dat graag zagen. Kaal zijn Hüttes landschappen doorgaans, zonder menselijke figuur. Nu, bij galerie Akinci toont hij zeven grote C-prints waar de menselijke figuur weer stilaan opduikt. Het zijn opvallend romantische landschappen, die in de verte refereren aan grote Duitse romantische schilders, zoals Caspar David Friedrich of Carl Blechen. Maar waar Friedrich of Blechen goddelijke almacht in de natuur wilden aantonen, wil Hütte iets anders.

Zijn landschappen zijn dromerige spiegelingen in het water, opgebouwd uit abstracte lichtspetters en schaduwachtige strepen. Bomen staan in ‘beeld’ , maar dat beeld wordt vertroebeld door blad dat op water drijft, rietstengels die omhoog steken, rimpelingen veroorzaakt door wind. Ook zijn er mensen – heel af en toe; schimmen onderaan de foto.

Niets is echt op de foto’s van Hütte. De werken gaan meer over de strategie van kijken dan over het onderwerp – en daarin toont de Duitser zich typisch hedendaags. Het is dan ook veelzeggend dat de titel van de serie ‘Towards the wood’ luidt, en niet ‘In the wood’ bijvoorbeeld. Want als toeschouwer sta je niet ‘in’ het bos, je kijkt er letterlijk tegenaan. Je benadert het bos via een spiegeling van een spiegeling. Het is alsof je door je oogharen tuurt naar de schilderijen die Monet maakte in zijn tuin in Giverny. Langzaam verrijzen de vormen van waterplanten, een zoom bomen, lucht. De vormen zijn glashelder maar tegelijk ook niet, want doe je je ogen wijd open, dan zie je eigenlijk vooral licht en donker en is alles veraf en ongrijpbaar.