Worsten voor de trouwe klant

Marcel van Roosmalen bezoekt de barbecue van de Bouwmaat.

„Weet je waarom wij dit doen? Omdat wij van onze vaste klanten houden!”

Op het parkeerterrein van een industrieterrein bakten vrouwen uit Limburg worsten voor zelfstandige ondernemers, veelal loodgieters en schilders. Foto Jan-Dirk van der Burg Nederland, Amsterdam 26-09-2011 De BBQ bij de Bouwmaat waar vaste klanten nieuwe produkten bezichtigen en hamburgers eten. ©Jan-Dirk van der Burg Voor 'Marcel Werkt'
Op het parkeerterrein van een industrieterrein bakten vrouwen uit Limburg worsten voor zelfstandige ondernemers, veelal loodgieters en schilders. Foto Jan-Dirk van der Burg Nederland, Amsterdam 26-09-2011 De BBQ bij de Bouwmaat waar vaste klanten nieuwe produkten bezichtigen en hamburgers eten. ©Jan-Dirk van der Burg Voor 'Marcel Werkt' Burg, Jan-Dirk van der

Ik liet mijn huurhuis ‘verbouwen’, dat wil zeggen ik had een groepje getrouwen gevonden die de boel wilden verven en goed waren met elektriciteit en zo, want het was nodig. Met een vriend reed ik naar de Bouwmaat, een soort Makro voor professionele klussers, je mocht er alleen maar winkelen als je een ‘pas’ had.

Hij had zo’n pas.

We kochten voor een paar honderd euro verf, kwasten, kit van Den Braven en een wc-bril, want die moest ook vervangen worden. Met die verbouwing zal ik u verder niet vermoeien, ik ben al mijn spullen kwijt, maar het is gelukt.

Waar het om ging: bij het afrekenen bij de kassa ontvingen we een uitnodiging voor de Bouwmaat-barbecue, gezellig vlees eten als zelfstandige klussers onder elkaar.

Het begon rond lunchtijd op vrijdagmiddag.

Op het parkeerterrein van het industrieterrein bakten vrouwen uit Limburg worsten voor zelfstandige ondernemers, veelal loodgieters en schilders. De meesten kwamen uit het Oostblok. Naast me zat ‘Consalves afvoer’, een blok beton uit Roemenië met handen zo groot als pizza’s. Hij at acht worsten met knoflooksaus.

Ik had – tja, het was gratis – een hele berg fruitsalade op mijn bord geschept, en verder ook een berg pasta, een Poolse braadworst en een broodje hamburger. Tijdens het smikkelen werd ik gestoord door Otto Storm, een 44-jarige ex-makelaar die na een faillissement iets hoogs was bij Bouwmaat.

Ik detoneerde nogal tussen de ‘klussers’ en hij vroeg om ‘de pas’, die ik niet had. Toen ik vertelde dat ik door nrc.next was gezonden, sloeg de stemming om. Als ik wilde mocht ik gerust nog een keer opscheppen. Of twee keer, of drie keer... Ik ging mijn goddelijke gang maar.

Hij ging tegenover me zitten, een gelukzalige glimlach om de mond, en zei: „Wat is Bouwmaat toch een geweldig bedrijf... Dat je dit doet voor je klanten... Ontroerend toch?”

‘Ontroerend’ was niet het eerste woord wat in me opkwam, maar Otto kwam uit een andere wereld, een wereld van eenhoorns en regenbogen.

„Weet je waarom wij dit doen? Weet je waarom wij dit doen? Weet je waarom wij dit doen?”

Eerlijk gezegd: geen idee.

„Omdat wij van onze vaste klanten houden! Kijk eens op je bord! Dat is niet zomaar fruitsalade, dat is lekkere fruitsalade! En die worst, die komt van de slager!”

Rustig eten was er niet meer bij.

Otto begon aan een lang verhaal over zzp’ers in de bouwsector. Hardwerkende mensen die om zes uur ’s morgens begonnen en pas een uur of twaalf later stopten.

„We leggen ze graag in de watten. Vandaag vieren we dat de bouwvak is afgelopen en ze weer lekker aan het werk kunnen!”

Hij richtte zich tot een groep mannen aan een aanpalende tafel die onder de verf zaten.

„Altijd weer een feestje bij Bouwmaat, of niet jongens?”

De mannen legden hun worsten terug op de borden en keken hem vragend aan.

„Wass?”

„Polen, denk ik”, fluisterde Otto.

Daarna in zijn beste Pools: „Immer wieder Party beim Bouwmaat, oder nicht?”

Ze keken hem nog steeds vreemd aan.

Otto: „Essen! Gut?”

Eentje stak er zijn duim omhoog.

„Huppakee, duimen de lucht in”, zei Otto. „Daarvoor doen we het!”

Hij ging verder met zijn Bouwmaatriedel.

Er waren 45 Bouwmaats in Neder land, ze hadden er tienduizend producten op voorraad en ruim honderdduizend artikelen waren direct te bestellen. En dan het personeel... ervaren klussers, die wisten wat de professional wilde.

Er passeerde een Bouwmaatpersoneelslid, kaal op het hoofd, lang vettig haar aan de zijkanten.

„Het gaat erom wat in dat koppie zit”, zei Otto. „Een brok kennis, een brok kluservaring. De verpakking doet er verder niet toe.”

Daarna vertelde hij dat veel professionele klussers ‘dikke vingers’ hadden. Ze konden niets op de computer, wisten niets van boekhouden en hadden vaak geen idee of en hoeveel ze met een klus verdienden.

„En daar helpen we ze dus ook bij. Met hele simpele boekhoudprogramma’s.”

Ik keek naar de Polen.

De worsten waren op.

Ze gingen aan het bier, ook gratis.

Het leven was prachtig op dit parkeerterrein. Gratis eten, gratis drinken, gratis boekhoudprogramma’s. Jammer dat ze twaalf uur per dag moesten werken en bijna niets verdienden.

Vandaag verschijnt Het is nooit leuk als je tegen een boom rijdt, een bundeling van de beste reportages van Marcel van Roosmalen. Meulenhoff, 320 blz. € 17,95