Stormkrachtzang in 'Miss Saigon'

Actrice Na-Young Jeon speelt de Vietnamese Kim. Foto Roy Beusker Foto: Roy Beusker Fotografie/Annemieke van der Togt
Actrice Na-Young Jeon speelt de Vietnamese Kim. Foto Roy Beusker Foto: Roy Beusker Fotografie/Annemieke van der Togt

Miss Saigon, door Joop van den Ende Theaterproducties. Gezien: 23/9 in Beatrix-theater, Utrecht. Inl. musicals.nl ***

Eerst horen we de wentelwiek in het donker, in een audio-pandemonium van alle kanten, en na de pauze zien we het ding ook – in een spectaculaire reconstructie van de chaos waarin Amerikaanse soldaten in 1975 uit de tuin van de Amerikaanse ambassade in Saigon werden geëvacueerd.

Dat is ook de scène die iedereen altijd noemt als het over Miss Saigon gaat. Maar er is meer. De door Madame Butterfly geïnspireerde musical van Alain Boublil en Claude-Michel Schönberg is niet voor niets een van de grootste kassuccessen uit de theatergeschiedenis. Overal ter wereld, ook hier. Toen de eerste Nederlandse versie in 1996 in première ging in het Circustheater in Scheveningen, bleek er genoeg publiek op af te komen om 2,5 jaar dóór te kunnen spelen. De nieuwe productie die nu in het Beatrix-theater in Utrecht staat, is voorlopig gepland op een half jaar.

Miss Saigon vergt vooral vocaal het uiterste. In veel nummers wordt er gezongen op stormkracht. Dat klinkt in deze voorstelling herhaaldelijk geforceerd en melodramatisch, wat ook de vertaling van Seth Gaaikema te vaak onverstaanbaar maakt.

Bijvoorbeeld in het openingsnummer van Stanley Burleson, die de centrale rol van de Vietnamese pooier speelt. Allengs groeit hij echter in zijn rol, brengt nuanceringen aan, en toont ook de wanhoop van de man die door de Amerikaanse aftocht zijn voornaamste cliëntèle – en daarmee zijn inkomstenbron – ziet verdwijnen. In de latere scènes van Miss Saigon is hij subliem als sjacherend serpent.

Naast hem spelen Na-Young Jeon en Ton Sieben een gedoemd liefdespaar, dat een tragische romance beleeft. In de vakkundige regie van Laurence Connor blijft hun intimiteit mooi contrasteren met de massataferelen om hen heen. Dat geldt ook voor Brigitte Heitzer als de vrouw van de Amerikaanse soldaat die haar verdriet waardig draagt.

Wat in deze Miss Saigon boven alles opvalt, is de allure waarmee zo’n productie nu naar een internationaal niveau wordt gebracht. Wat vijftien jaar geleden nog uitzonderlijk was, is intussen bijna vanzelfsprekend geworden.