Nostalgie

Doorgaans heb ik een hekel aan dertigers die mijmeren over de dingen die voorbijgaan. Dat kan immers betekenen dat mijn leeftijdgenoten nog een halve eeuw gaan zeuren over het verlies van hun jeugd. Maar Nirvana’s album Nevermind verscheen twintig jaar geleden. Dat is wel langer dan het voelt.

Twintig jaar geleden was ik vijftien, zestien toen Nirvana tot België doordrong. Getroffen door herkenning en opgezweept door hun energie, dook ik als vanzelf met vier jongens een garage in om onze eigen grunge te spelen. Het rook allemaal naar Teen Spirit.

Onze frontman had net zulk haar als Cobain. Een van onze covers werd gebracht door mijn neef, die zijn bas heel laag hing en Polly wants a cracker in de microfoon mompelde. We reden op brommers naar feestjes in de parochiezalen van naburige dorpen, onze ouders waren gescheiden of aan het scheiden en wij waren vrij.

Let me take a ride / Hurt yourself / Want some help / Help myself. Kurt Cobain was zevenentwintig toen hij zelfmoord pleegde. Dat was al jong toen ik zestien was, maar niet zo jong als nu.

De neef met de bas merkte het onlangs nog op: hoe donker waren de songteksten waarmee wij opgroeiden. Depressie was ‘in’. Op school begon hier en daar iemand zichzelf te snijden, leraren bleven thuis met burn-outs en toen kwam er een opvoeder met een T-shirt met de kop van Cobain en de vermelding I hate myself and I want to die. Die man werd later ontslagen omdat hij aan een leerling had gezeten. Hij kreeg twee kinderen die hij Cobain Kurt en Courtney Love noemde. Je mag er niet aan denken wat een puberteit die twee op dit moment aan het doormaken zijn.

Ik vond het allemaal wat overdreven toen mijn leeftijdgenoten massaal een zwarte rouwband droegen om Kurt te herdenken. In onze band wilde ik graag verwijzen naar het soort depressie dat een decennium eerder opgang maakte, dat van Morrissey en The Smiths. Literair verantwoord zelfbeklag, doodsdrift met een knipoog, ik had er een zwak voor, maar de rest van de band vond het wat te gay.

Nu ik om jubileumredenen een week lang met Cobain om de oren ben geslagen, begrijp ik waarom ik hem al jaren ontwijk: dit is de echte soundtrack van mijn late tienerjaren en er naar luisteren doet wat pijn.