Geen jeuk op je buik? Aha, dan is de baby nog kaal!

Bij de eerste bolling van mijn buik hadden de buurvrouwen het al door. En denk maar niet dat ze beleefd de andere kant op keken en wachtten tot ik het blijde nieuws zelf zou brengen. Van ver begon mevrouw Sri naar mijn buik te wijzen en te roepen: „Hé, ben je zwanger?”

In de ogen van buurtbewoners had het eindeloos geduurd. Aangezien samenwonen in Indonesië niet geaccepteerd is hadden mijn vriend en ik aan iedereen verteld dat we nét getrouwd waren, toen we in de straat neerstreken. Maar nu waren we alweer drie jaar verder, zonder baby. Bezorgd begonnen vrouwen te vragen of er ‘familiefactoren’ in het spel waren. Taxichauffeurs vertelden me dat hun vrouw óók maar niet zwanger wilde raken en hoe erg ze dat vonden. Anticonceptie is compleet geaccepteerd, bij veel Jakartanen zit wel vijf jaar tussen kinderen. Maar die eerste hoort snel te komen.

Nu het dan zover is, houden de buikwatchers me scherp in de gaten. Allerlei theorieën worden ontwikkeld. Al die vlekken op je hals? Een streep boven je navel? Liever vlees eten dan groente? Dat wordt zeker een jongetje! Een ander valt weer op dat ik naar de kapper ben geweest en iets meer make-up gebruik: dat doen vrouwen juist als ze een meisje verwachten. En wie denkt dat zwangerschap een vrouwenhobby is, heeft het mis. Ook wildvreemde mannen op straat steken hun duim op. Mijn vriend werd door de sigarettenboer voor het eerst gecomplimenteerd met zijn „goede echtgenote”.

En dat ik nog zo actief ben! Vorige week ging ik ’s avonds boodschappen doen. „Helemaal alleen?” vroeg de mevrouw van de warung soto bezorgd. Wat er mis is met nachtelijke uitstapjes, wilde ze niet zeggen. Intussen weet ik van mijn hulp dat er na donker kuntilanaks rondwaren, geesten van vrouwen die zijn gestorven in het kraambed en er nu op uit zijn mijn kind te stelen. Gelukkig is er een remedie: als ik mijn haar los draag, kunnen spoken me niet volgen.

Mijn 23-jarige hulp, die op haar zeventiende haar zoontje kreeg, is een bron van kennis. Al twijfelt ze soms of een zwangerschap van buitenlanders wel hetzelfde is als op het platteland van Java, waar ze vandaan komt. Zo zijn vrouwen daar ook wel tien of elf maanden in verwachting. Zwangere vrouwen mogen er niet naar de markt, zegt ze, want daar hangen vrouwen rond die zelf geen kind kunnen krijgen. Die strooien bloemen rond en als ik daar op ga staan, verhuist de baby van buik. Zo moet ik nu ook mijn blik afwenden bij gehandicapten. Toen zij zelf zwanger was, staarde ze eindeloos naar mooie mensen, liefst met een witte huid.

Ze waarschuwt me dat ik niet van boven naar beneden over mijn buik moet krabben, want daar krijg je striae van. En dat is toch zonde, „want jij houdt van het strand en dan kan je geen bikini aan”. Ik antwoord dat ik nooit krab, want ik heb helemaal geen jeuk. Geen jeuk? Aha! Een nieuwe aanwijzing: de baby is nog kaal.

Elske Schouten