Angela

‘I have a dream’, zei Gerald C. Hij zat tegenover me aan een tafeltje. En alsof hij ter plekke het realiteitsgehalte van zijn droom wilde bekrachtigen, goot hij ongeveer driekwart van de pint die voor hem stond in zijn formidabele lichaam. Ik greep toen ook maar het glas vast. Het Engelse bier zag eruit als het water van een nooit schoongemaakt aquarium.

Toen we tamelijk vroeg in de avond de pub binnenstapten, riep hij uit: „Too much beards and violins, Peter; that means folk music”. Misschien dat hij daarom qua inname als een haas uit de startblokken was geschoten. Zijn vrouw Jenny was mee, maar die bemoeide zich niet met ons. Dochter Angela was niet mee. Die was wettelijk gesproken iets te jong om een voet over de drempel te zetten.

De naam van de pub ben ik kwijt, wat niet zo gek is. Het was immers in het najaar van 1976 dat ik tegenover Gerald zat, terwijl de folkband het laatste gekrompen blad uit de bomen fiedelde.

Hoe ik daar terecht kwam? Het pad is eenvoudig te reconstrueren. Twee maanden eerder betwistte ik als lid van het amateurwielerploegje Poolen Diervoeders de Grote Prijs Bromsgroove in de Cotswolds. Initiator, organisator en grote inspirator van het geheel was mister Gerald C, automonteur in de strijd om het dagelijks bestaan. Hoewel ik een slechte dag had, en het dus niet verdiende, stelde Gerald, in het gerieflijke na-traject van borrel en diner waarvan ik me vooral de roze hamlappen herinner, me voor aan zijn dochter Angela.

De rots spleet, het voorhang schudde. Angela had van die ogen waarin je een truck kon repareren. Ze was baanwielrenster.

Hoe gaat zoiets verder, in het analoge tijdperk? Je gaat naar huis en schrijft brieven, listig, lustig, tactisch en smachtend. En respons krijgen. En na het wielerseizoen de plas oversteken om te ontdekken dat Angela haar hart intussen verpand heeft aan een andere working class hero. En voor je het weet zit je in een pub met pa die roept: „I have a dream”.

Gerald C. had ongelooflijk veel woorden nodig om zijn droom te omschrijven. Hij was nog aan het bouwen toen hij ondersteund door Jenny en mij naar huis werd gevoerd. Maar dat waar het op neerkwam is afgelopen zondag tijdens het WK wielrennen in Kopenhagen werkelijkheid geworden. Gerald droomde van ongegeneerd Engels machtsmisbruik op de fiets waarbij de traditionele wielerlanden de ogen uit hun kop zouden moeten schamen.

Toen het ongeleide maar toch zeer trefzekere projectiel Cavendish zondag op het podium stond, zoomde de camera gulzig in op zijn vriendinnetje, het naaktmodel Peta Todd. Als twee druppels water is misschien iets te veel gezegd, maar het was genoeg om me de hierboven beschreven details uit mijn leven te herinneren.