Zwijmelen bij een ziekbed

Ouders Donzelli en Elkaïm schreeuwen hun leed weg over hun zieke kindje. scene uit de film La guerre est declaree (2011) FOTO: Cineart
Ouders Donzelli en Elkaïm schreeuwen hun leed weg over hun zieke kindje. scene uit de film La guerre est declaree (2011) FOTO: Cineart

La Guerre est déclarée. Regie: Valérie Donzelli. Met: Valérie Donzelli, Jérémie Elkaïm. In: 6 bioscopen. **

Het kan best, een feelgoodfilm maken over jonge ouders met een kindje van anderhalf met een zeldzame en agressieve vorm van kanker, mits je het kind in kwestie maar consequent buiten beeld houdt. Door de pijn, de eenzaamheid en de angst van de peuter gewoon helemaal niet te behandelen, heeft regisseur Valérie Donzelli in haar tweede film La Guerre est déclarée een wonderlijk optimistische, energieke film gemaakt over het meest verschrikkelijke wat ouders zich kunnen voorstellen: de diagnose van een hersentumor bij hun kind.

La Guerre est déclarée is feitelijk geen film over kanker, maar een klassieke liefdesgeschiedenis. Zo klassiek dat de twee hoofdpersonen Romeo (Jérémie Elkaïm) en Julia (Donzelli zelf) heten. En wie niet meteen de rillingen krijgt van een film waarvan de hoofdpersonages zulke schattige en symbolische namen hebben gekregen, zal misschien aan zijn trekken komen bij de film.

Donzelli en Elkaïm spelen min of meer zichzelf. Ze waren een stel, hebben een kind samen dat getroffen werd door kanker, en ze schreven gezamenlijk het scenario. Maar wie dat allemaal niet weet, zou dat bij het zien van deze film ook niet kunnen raden. Donzelli heeft te veel film willen maken van haar ervaringen misschien, inclusief gefluisterd liefdeslied.

Al dat gemijmer en gezwijmel over de liefde komt frivool en triviaal over, in het licht van de ziekte van het kind. Maar waarschijnlijk is het een illusie om te denken dat mensen die met zo iets ernstigs worden geconfronteerd, ook op slag aan diepgang winnen. Romeo en Julia blijven dezelfde, tamelijk oninteressante clichétwintigers die ze waren. Met overdreven hectiek en melodrama probeert Donzelli aan haar weinig opwekkende stof de energie van een film als Lola Rennt mee te geven. Het mag allemaal waargebeurd zijn, toch is de film moeilijk te geloven. Wie echt iets meer wil begrijpen van ouders in een dergelijke situatie, leest beter het prachtige verhaal People Like That Are the Only People Here van de Amerikaanse schrijfster Lorrie Moore, dat eveneens is gebaseerd op angstige eigen ervaringen.

Peter de Bruijn