Onbedoeld lachwekkend

Isabelle. Regie: Ben Sombogaart. Met: Halina Reijn, Tineke Caels, Wim Opbrouck, Monique van de Ven, Edwin de Vries. In 40 bioscopen. **

In Nederlandse films zitten vaak dialogen die onbedoeld hilarisch zijn. Paul Verhoevens Zwartboek had de uitroep van Carice van Houten: „Houd het dan nooit op?”, een lamentabele tekst die voor sommigen symbool stond voor de hele film.

In Ben Sombogaarts Isabelle, naar de gelijknamige roman van Tessa de Loo, zit een soortgelijke hilarische tekst. In de film wordt de aantrekkelijke Nederlandse actrice Isabelle (Halina Reijn) tijdens haar vakantie in Luxemburg ontvoerd door de mismaakte kunstenares Jeanne (Tineke Caels), die getuige haar schilderijen met half vergane dierenlijkjes door verval is geobsedeerd. Ze heeft een verminking bij haar oog, een kapsel waar happen haar uit zijn en een hele rare kin. De boze heks Eucalypta, overduidelijk een mooie actrice die met matige make-upeffecten lelijk moet lijken. Ettore Scola gebruikte in Passione d’amore tenminste nog een lelijke actrice in de rol van een vrouw op wie de hoofdpersoon ondanks haar afschrikwekkende uiterlijk toch verliefd wordt.

Uit jaloezie sluit de verbitterde Jeanne de sexy Isabelle, die graag naakt zonnebaadt en dan zichzelf vingert, op in de vochtige kelder van een geïsoleerd huis dat ooit aan haar overleden vader toebehoorde. Ze hongert haar langzaam uit en laat haar poseren in een uiterst ongemakkelijke lichaamshouding. Na vijf weken in een koude kelder besluit Isabelle toch maar eens naar Jeannes beweegredenen te informeren en vraagt beleefd: „Waarom doe je me dit aan?” Beetje laat toch?

Los van de vaak krakkemikkige dialogen heeft het scenario van Marieke van der Pol, die eerder ook De Loo’s De tweeling bewerkte tot film, meer problemen, maar dat ligt misschien ook aan de roman van De Loo: veel diepzinnigs meldt Isabelle niet over schoonheid. Dat ook een knappe vrouw gebukt kan gaan onder haar uiterlijk omdat ze niet serieus wordt genomen, is een flinke open deur. Evenals het idee dat ware schoonheid van binnen zit.

Sombogaart doet zijn best deze gebreken zo goed en kwaad als hij kan te verhullen. De fotografie is sterk, met zonovergoten buitenscènes en groezelige interieurs, de spanningsopbouw prima, al gaan ook hier wat dingen mis. Zo last hij af en toe visioenen in waarin Isabelles ouders, gespeeld door het echtpaar Monique van de Ven en Edwin de Vries, goede raad geven – knullige scènes die net als veel dialogen vooral op de lachspieren werken. Dat is funest voor een thriller.