Liefde overwint zelfs onbeschofte xenofobie

Marlies en Musa uit Gambia bij een draaiorgel in 'Liefs uit' (KRO)
Marlies en Musa uit Gambia bij een draaiorgel in 'Liefs uit' (KRO)

Het nieuwe televisieseizoen baarde tot nu toe twee aangename verrassingen: de goed gespeelde, geschreven en geregisseerde dramaserie Overspel (VARA) en de realitysoap Liefs uit (KRO).

De eerste twee afleveringen van dat laatste programma werden door Yvon Jaspers aangekondigd met de woorden: „Liefs uit gaat over de liefde. En over Nederland.” Net als Boer zoekt vrouw dus, maar dan met een heel andere insteek. En minstens zo goed gemaakt.

Thematisch is deze non-fictieserie over vijf Nederlanders die hun buitenlandse liefde hier willen laten wonen, eerder verwant aan Hello Goodbye (NCRV), met inbegrip van dramatische scènes op Schiphol. De populairste publieke zender streeft op primetime met succes hoge kijkcijfers na, door via romantische verhalen te laten zien dat buitenlanders helemaal niet zo eng zijn.

De Indiase ict’er Chichu komt uit de katholieke hogere middenklasse. Na haar huwelijk in Bangalore met de Rotterdamse overheidsadviseur Sam moet ze op Schiphol vooral wennen aan het feit dat iedereen hier zijn eigen koffer draagt. Maar het wordt nog erger, en niet alleen door de regen en de kou.

Hoewel ze twee werkaanbiedingen heeft, moet ze met een sticker in haar paspoort minimaal drie maanden wachten op een verblijfsvergunning en in toenemende mate van depressiviteit thuis blijven zitten. Die bureaucratie had ze in India verwacht, maar niet in dit moderne land.

De Gambiaanse sapverkoper Musa, een arme moslim, stuit op nog veel groter weerstand. Alleen om drie maanden op een tijdelijk visum bij Marlies te kunnen verblijven, moet de kleuterleidster uit Koog aan de Zaan hemel en aarde bewegen. En stapels papier plus duizenden euro’s investeren.

Het aardige van Liefs uit is niet alleen het genuanceerde beeld dat wordt geschetst van Nederlandse hartelijkheid en wantrouwen. Marlies heeft het moeilijk met de waarschuwingen van haar familie over de risico’s die ze loopt. Maar oma van 85 vindt Musa „heel donker, maar wel erg lief”.

Het knappe is vooral hoe je als kijker door montage en lichte bijsturingen van de werkelijkheid in een verhaal wordt meegesleept. Liefde overwint alles: het walgen van haring, leverworst en drop, maar ook de verre van positieve grondhouding ten aanzien van buitenlanders die sinds enige tijd onze samenleving kenmerkt.

In PowNews beledigde Rutger Castricum gisteren voor de grap enkele in Den Haag voor meer ontwikkelingshulp demonstrerende Afrikanen en Aziaten. Of ze zijn rug wilden krabben en zijn schoenen poetsen. En of ze misschien zaterdag tijd hadden om bij hem te komen schoonmaken.

Het is die onbeschofte modieuze xenofobie, die op niets gebaseerde superioriteitswaan, die programma’s als Liefs uit en Hello Goodbye met alle middelen uit de doos van televisietrucs succesvol weten te bestrijden.