Het borrelt onder het besneeuwde oppervlakte

Small Town Murder Songs. Regie: Ed Gass-Donnelly. Met: Peter Stormare, Jill Hennessy, Amy Rutherford. In: 6 bioscopen. ***

Small Town Murder Songs is zo’n film die op veel andere films lijkt. Twin Peaks van David Lynch bijvoorbeeld, Fargo van de gebroeders Coen of A History of Violence van David Cronenberg. En tegelijkertijd volkomen uniek is.

De Canadese regisseur Ed Gass-Donnelly (1977) heeft zich duidelijk laten inspireren door die onderkoelde misdaaddrama’s waarin van alles borrelt onder het (besneeuwde) oppervlakte. Dat leidt niet alleen tot uitbarstingen van geweld, maar ook tot absurdistische erupties. Zijn strakke kaders geven inkijkjes in de banale alledaagsheid van het kleinsteedse leven; waar een prefabhuis dat op een trailer aan komt rijden al een (visueel) evenement van jewelste is. Maar waar ook de vondst van een lijk eerder vervreemdend werkt dan dat het een standaard politieonderzoek in werking zet.

Plaats van handeling is het dorpse Listowel in Ontario, waar voor het eerst sinds mensenheugenis een moord is gepleegd en het aan politieagent Walter (Peter Stormare) is die op te lossen. Maar Walter komt onderweg zijn eigen demonen tegen, waardoor het al snel niet meer gaat om het oplossen van die eigenlijk nogal eenvoudige moordzaak, maar om het ontrafelen van zijn eigen verleden. Gass-Donnelly is sowieso niet geïnteresseerd in het vertellen van een whodunnit. Daarvoor is zijn film veel te bizar en te fragmentarisch.

Small Town Murder Songs ontleent zijn structuur aan een serie onheilspellende moderne gospelsongs van de Canadese indieband Bruce Peninsula die ten gehore worden gebracht en een aantal hel en verdoemenis prekende tussentitels. In Listowel is een grote Mennonietengemeenschap gevestigd (we horen nogal wat aan het Nederlands verwante Plautdietsch). En een van de aanwijzingen draait om Walters eigen bekering tot het vredesgezinde geloof.

Dat alles resulteert in een even droogkomische als fatalistische uitgebeende videoclipfilm voor de wat meer avontuurlijke kijker.

Dana Linssen