Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Milieu en natuur

Vaker een beroep doen op oma en opa

Nederland, Amersfoort, 16-09-2011. Brenda en haar gezin in de kastanjestraat in de Soesterkwartier.Foto Evelyne Jacq.
Nederland, Amersfoort, 16-09-2011. Brenda en haar gezin in de kastanjestraat in de Soesterkwartier.Foto Evelyne Jacq. Evelyne Jacq

Door Andreas Kouwenhoven

Eigenlijk wilde Brenda Hagenbeuk (36) deze week een nieuw bankstel kopen. „Maar om in deze tijd zomaar even zoiets aan te schaffen?” Dus werd het een tweedehands. „Niet onaardig.” Alleen moet dochter Romy nog wennen aan de gekke beige kleur.

Brenda woont met haar man Henk en Romy in een huurhuis in de Kastanjestraat. Ze werkt als baliemedewerker bij de Read Shop. Onlangs ging ze van drie naar vier dagen per week, voor extra inkomsten. „Zodat je ook eens een keer een dagje weg kunt met het gezin.”

Want dat schoot er de laatste jaren bij in. Alles is duurder geworden, vindt Brenda. Neem nou de markt. Daar zou je gulden een daalder waard zijn. Nou, zegt ze, het enige wat ze daar van merkt, is dat die bos bloemen die vroeger vijf gulden deed, nu vijf euro kost. De prijzen zijn verdubbeld. „En dat kan ik van mijn loonstrookje niet zeggen.”

Om dezelfde reden gaat haar dochtertje niet naar de kinderopvang. Zeker niet nu ouders van het kabinet meer moeten gaan bijdragen. Brenda zal vaker een beroep op opa en oma doen. „Want je gaat natuurlijk niet werken om de kinderopvang te kunnen betalen. Dan blijf ik liever zelf bij mijn kind.” En de bibliobus, een rijdende bibliotheek waar ze leesboeken voor Romy leent, die verdwijnt volgend jaar. Het bespaart de gemeente Amersfoort geld. Voor Brenda is het duidelijk. „De bezuinigingen komen bij de gewone mensen terecht.”

Eén maatregel van het kabinet vindt ze wel goed: extra verzorgers die er in de zorg bijkomen. Bij haar eigen oma heeft ze gezien hoe ernstig het personeelstekort in sommige verzorgingstehuizen is. „Ze werd drie jaar geleden opgenomen. Ik zag haar langzaam wegkwijnen. Lag ze om half twee ‘s middags nog steeds in haar nachthemd. Met een laag plak op haar tanden. Wat wil je ook: er liepen daar twee verzorgers op een hele afdeling. Toen hebben we gezegd: je gaat mee naar huis. Dit kan niet. Oude mensen stop je niet zo weg.”