Sambal bij. Korreltje zout.

Grote opwinding in onze eigen nationale media. Het gegeven dat een Chinese wijn (Jia Bei Lan 2009) een hoge onderscheiding in Londen heeft gekregen leidde hier tot koppen in sommige nationale kranten. En ook radiomakend Hilversum begon weer aan zijn rolodex te draaien: ‘Meneer Hamersma, zou u vanmiddag (Radio2)/vanavond (Radio1), daar commentaar op kunnen geven?’ Zeker. Het Engelse wijnblad Decanter organiseert ieder jaar een proeverij waarvoor gemiddeld zo’n 12000 wijnen worden ingestuurd. Jury’s proeven de inzendingen blind en delen bronzen, zilveren en gouden medailles uit. Nu heb ik wel eens geschreven dat een medaille in wijnland krijgen net zo moeilijk is als een sheriffster kopen bij Bart Smit. Veel prijzenfestivals zijn commerciële fuiken, waarbij de organisatoren alle inzenders te vriend wil houden. ‘Uw inschrijfgeld in ruil voor een medaille’ lijkt het motto. Nu staat Decanter echter als ‘serieus’ bekend, al vonden toch ook in Londen nog altijd honderden stukken eremetaal een nieuw baasje. Echter, er werden ‘slechts’ 25 International Trophies uitgereikt, nadat er sprake was geweest van een laatste finaleronde waarin de tientallen Regional Trophies het tegen elkaar op hadden moeten nemen. En de Chinees won door in de categorie Red Bordeaux Varietal Over £10 onder andere een St. Emilion, diverse Argentijnen, Australiërs, Zuid-Afrikanen, Californiërs ‘and other premium regions specialising in Bordeaux blends’ achter zich te laten. ‘Vooral goed voor de trots van de Chinezen zelf’, oordeelt in de Volkskrant een Nederlandse wijnhandelaar die de onoverzichtelijke Chinese markt in kaart probeert te brengen. ‘De Chinese elite zal echter blijven kiezen voor status. Ook wanneer een Chinese Bordeaux-blend net zo goed is, of misschien zelfs beter dan een Europese’, vervolgt hij. Waarmee hij bedoelt dat de nieuwe rijken in China louter interesse hebben in Red Bordeaux Over £1000. Echte, wel te verstaan. Uit Bordeaux.