Na haar dood is ze bij me gebleven

In de rubriek ‘Het laatste woord’ praten mensen over hun laatste levensfase.

Daaronder staat wekelijks een necrologie van een niet per se bekende persoon.

„Koos is eigenlijk nooit bij mij weggeweest. Op de dag van haar crematie had ik ’s avonds laat een wonderlijke ervaring. Er stond opeens een zuil van helder licht in mijn slaapkamer. Ik heb daar minutenlang ademloos naar gekeken. Ik begreep er helemaal niets van. Een paar dagen later dacht ik: was het een teken van Koos? Daarna hoorde en herkende ik haar stem, die zei: ‘Waar zou ik anders zijn dan bij mijn man en kinderen?’

„Ik ben niet gelovig, ik ben ook niet religieus opgevoed. Ik heb niets met geestenfluisteraars op tv, zoals Char of Derek Ogilvie, of met een medium. Maar Koos is nog steeds om mij heen – dat ervaar ik heel sterk. De boodschappen die Koos doorgeeft, zijn een vorm van chanelling: het is spiritueel eenrichtingverkeer. Zij legt het contact, andersom is niet mogelijk. Dat hoeft in ons geval ook niet. Zij is er gewoon altijd.

„Sinds drie jaar heb ik een vriendin die psychologie heeft gestudeerd. Zij heeft geen verklaring voor mijn contact met Koos. Ze zegt: het speelt zich af in jouw brein, je bent zo hecht met haar verbonden dat je je nog steeds inleeft in haar aanwezigheid en manier van reageren. Mijn zoon erkent schoorvoetend dat er méér moet zijn dan inbeelding en toeval. Mijn dochter gelooft absoluut in de aanwezigheid van Koos.

„Met vrienden en familie praat ik er liever niet over. Ik kan raden wat ze denken… Maar voor mezelf staat vast dat Koos ook na haar dood sturing aan mijn leven heeft gegeven. Ik heb daarvoor talloze bewijzen. Op een dag zei ze: ‘Kom, start de motor, ik rij.’ Ik had geen idee waarheen. Op haar aanwijzing kwam ik terecht bij Miss Etam in Rotterdam, waar we een winterjack voor onze dochter hebben gekocht. Mijn dochter was er zielsblij mee: ‘Hoe wist je dat ik dit jack wilde hebben? Hoe wist je m’n maat?’ Jaren later heb ik pas verteld dat Koos ’t had uitgezocht.

„Deze ervaringen hebben mij ervan overtuigd dat er naast de alledaagse werkelijkheid een andere dimensie bestaat. Als ‘aardse wezens’ kunnen wij ons daarvan geen voorstelling maken. Het is een andere werkelijkheid, waaruit we signalen kunnen opvangen, zelfs berichten die voorspellende waarde hebben. Ze komen uit een dimensie waarin tijd en afstand kennelijk geen rol spelen. Zo heeft Koos me tien jaar geleden de naam van een nieuwe vriendin doorgegeven, drie maanden voordat ik die ontmoette. Ik krabbelde notities op een lege envelop, in het handschrift van Koos. Zij liet mijn hand zelfs het hippe brilletje tekenen dat deze vriendin droeg.

„Een jaar of drie geleden ben ik begonnen mijn ervaringen op te schrijven. Koos zal over mijn schouder hebben meegelezen, want regelmatig hoorde ik: pas op dat je er niks bij fantaseert, Eddie, blijf bij de feiten, die zijn al bijzonder genoeg.

„Anderhalf jaar geleden verscheen mijn boek. Tal van mensen en organisaties die ervaring hebben met spirituele contacten heb ik erop geattendeerd. Pim van Lommel, de cardioloog die een veel gelezen boek heeft geschreven over bijna-doodervaringen, reageerde heel content op mijn hoofdstuk daarover. Ik heb ook hartverwarmende reacties gekregen uit de kring van Harmonia, de landelijke vereniging van spiritualisten. Iemand mailde me: ‘U heeft uitstekend beschreven wat ook wij ervaren.’

„Ik ben hartpatiënt en mijn corpus begint ook op andere plaatsen te kraken. Afgelopen december heb ik voor mijn 76ste verjaardag een nieuwe auto gekocht. Ik dacht: het zal de laatste wel zijn, dus ik ga mezelf een beetje verwennen. Ik voelde toen duidelijk dat Koos mij het laatste duwtje gaf.

„Ik heb geen idee of ik Koos straks, na mijn dood, zal terugzien. Ik wil me er niet in verdiepen en probeer me er geen voorstelling van te maken. Wel ben ik gaandeweg gaan geloven dat onze ziel met iets groters dan alleen ons lichaam verbonden is: met de oerenergie van het heelal misschien?

„Ik ben ook niet intensief met ‘de andere kant’ bezig. Liever besteed ik mijn tijd aan een volgend boek, waarin ik fantastische verhalen van andere mensen vastleg. Ik sta open voor ieders verhaal. Voor mij is het genoeg dat ik Koos in het leven van alledag, bijna achttien jaar na haar overlijden, nog steeds bij mij weet.”

tekst & foto’s Gijsbert van Es

Reacties: laatstewoord@nrc.nl.Twitter: #hetlaatstewoord