Geheugenverlies

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: een nieuw begin maken.

Met een leren schoudertas vol boeken en op verse gympen stapte mijn jongste dochter deze week een nieuw leven binnen: de middelbare school. Ik had ontroerd moeten zijn toen ik haar op haar eerste schooldag uitzwaaide. Ik was jaloers. Is er een ander moment in een mensenleven waarop je zo radicaal jezelf opnieuw kunt uitvinden?

Wat was ik graag na de vakantie een nieuw gebouw binnengestapt met een schoon bureau en argeloze collega’s die mijn grappen nog niet kennen, niet weten dat ik altijd geld leen (en het vergeet terug te geven) en dat ik alleen maar aardig doe om iets gedaan te krijgen. Dat zouden ze allemaal ook nooit te weten komen, omdat ik dus uit mijn slangenhuid was gekropen. ‘Ik neem een paar andere ogen/ Blauw en niet meer zo zwart/ Want het is niet wat het lijkt/ maar hoe je het bekijkt/ Dus ik krijg ook een heel ander hart’, zingt Huub van der Lubbe in zijn ‘Morgen begin ik meteen’.

Mijn verlangen naar het wissen van slechte gewoonten en eigenschappen is aangewakkerd door de vakantie. Onder de zon kun je heel makkelijk, voor even, een beter iemand zijn. Het is niet onopgemerkt gebleven. Toen ik op een dag het zwembad uitkwam, hield een Engelsman in een rode zwembroek mij staande. Het had altijd iets ongemakkelijks om zo maar een vreemde aan te spreken, zei hij, maar hij ging het toch doen, want hij wilde graag kwijt dat hij en zijn vrouw van mening waren dat ik en mijn dochters in het bezit waren van een buitengewone elegantie en serene uitstraling. „Telkens als u verschijnt, daagt u het hele zwembad uit.”

Ik mompelde nog dat het een misverstand was, maar toen zag ik het zelf ook opeens. Ik zag wat hij zag! Hoezo een gescheiden vrouwtje met twee hysterische pubers die met moeite haar gedachten aan elkaar probeert vast te knopen? Hier liep een evenwichtige vrouw, een baken in het leven van haar al even uitgebalanceerde dochters. In de ogen van deze man zou ik nooit de nieuwe liefde van mijn ex googelen om vervolgens uit te roepen: „Maar ze is heel knap!” Misschien dacht hij wel dat ik een weduwe was en dat ik mijn verdriet met een glimlach draag.

Toen durfde ik alleen niet meer terug naar mijn Fokke & Sukkehanddoek waar een eend met een stijve (Fokke) en de Grazia op mij lagen te wachten.

Om een nieuw leven te beginnen is geheugenverlies ook een probaat middel. Dan bedoel ik niet het soort geheugenverlies dat Oliver Sacks zo mooi heeft beschreven en dat een hel is, omdat je weliswaar geen verleden meer hebt, maar ook geen toekomst omdat je gevangen bent in het heden. Ik bedoel het geheugenverlies dat in Hollywoodfilms populair is. Dat je gewoon van de ene op de andere dag al je oude ingewikkeldheden kwijt bent. Alleen beland je dan meestal in bed met een man die de volgende dag de echtgenoot van je beste vriendin blijkt te zijn.

Mag ik alsjeblieft een milde vorm van geheugenverlies? Een selectief geheugenverlies. Dat ik me bijvoorbeeld nog wel herinner dat ik een geliefde heb die, als ik na twee dagen op een Grieks eiland sms: ‘Ik doe een moord voor een fles Pinot Grigio’, per kerende post een doos met zes flessen op het vakantieadres laat bezorgen. Maar dat ik ben vergeten dat ik eigenlijk helemaal geen verkering wil.

Misschien verwacht ik te veel van een potentieel nieuw begin. Mijn dochter kwam net thuis van haar derde schooldag. Hoe was het op school? „Leuk.” Wat heb je gedaan? „Niks.”