Er zijn ook redenen om wél in het huwelijk te treden. Toch?

Huwelijk redt Grieken

In Opinie & Debat van 3 september geeft Derk Walters ‘negen verkeerde redenen om te trouwen’. Er is misschien één belangrijke reden om dat nog wel te doen.

Duizenden jaren lang vormden het gezin en de familie de basis van onze samenleving. Het ritueel van het huwelijk was en is dan ook meer dan alleen maar elkaar het ja-woord geven. Het was en is een belangrijkë familie- en gemeenschapsaangelegenheid.

Pas de laatste decennia zijn we hier in het Westen begonnen dit instituut af te bouwen en hebben we gekozen voor verregaande individualisering van onze samenleving. Ouderenzorg, oppas voor de kinderen, hulp bij ziekte en financiële problemen, van oudsher zaken die binnen de familie werden geregeld, hebben we doorgeschoven naar de overheid. Hierdoor is er een gigantisch bureaucratisch en kostbaar systeem ontstaan dat op den duur onbetaalbaar dreigt te worden.

Gelukkig dat in de zuidelijke landen zoals Griekenland, Spanje, Portugal en Italië het instituut familie nog in hoog aanzien staat. Dat zou weleens de redding voor deze landen kunnen zijn.

Lou Beeren

Groningen

Emotionele waarde ‘ja’

Het enige verschil tussen Derk Walters en getrouwde mensen is dat hij „dat ene woordje ‘ja’ niet heeft uitgesproken”. En laat dat nu precies de enige reden zijn om wel te trouwen: een verbinding aangaan.

Emotioneel met elkaar verbonden zijn is de basis van geslaagde huwelijken. Met trouwen spreken partners de intentie uit dat hun liefde eeuwig is. Zij gaan samen verder door het leven en bouwen aan het instituut dat huwelijk heet. In welke burgerlijke vorm dit huwelijk dan gegoten moet worden, is minder belangrijk, wel belangrijk is de emotionele waarde die dat ene woordje ‘ja’ vertegenwoordigt.

Yvonne Boomsma

Voorschoten

Inderdaad: doe het niet!

Naast de negen verkeerde redenen om te trouwen, vermeld ik graag een tiende, mijns inziens de belangrijkste: een huwelijk is een helder contract tussen twee mensen. Was het maar waar! Er is namelijk nog een derde partij, te weten de staat. En die brengt, lopende het contract, naar willekeur wijzigingen aan. Fiscaal, erfrechtelijk, sociaalrechtelijk en noem maar op. En zelfs na een scheiding worden de contractpartners nog levenslang achtervolgd met zich wijzigende gevolgen c.q. vervolgen, bijvoorbeeld pensioen, verhaalswet enzovoorts.

Ook mijn advies aan iedereen die wil trouwen: doe het niet! Je weet waar je aan begint, maar absoluut niet waar je eindigt.

Paul Vermaseren

Berkel en Rodenrijs

Het zwoegen waard

De opinie van Derk Walters zal niet serieus bedoeld zijn, mag je toch aannemen. Van een kwaliteitskrant verwacht ik niet dat op deze wijze een op liefde, opoffering en verantwoordelijkheid gebaseerd instituut als het huwelijk belachelijk wordt gemaakt. Veel beter was geweest om een goede – op geestelijke waarden gefundeerde – analyse te geven waarom zoveel huwelijken mislukken en waarom er zoveel samenlevingscontracten worden aangegaan en ontbonden. Om vervolgens de waarde van het huwelijk voor de samenleving en voor het nageslacht aan te geven en af te sluiten met tips om huwelijken te herstellen. Want het huwelijk is soms zwoegen, maar wel het zwoegen waard.

H. Brouwer

Maarssen

Babs is niet treurig

Van de ‘negen verkeerde redenen om te trouwen’ kan er alvast één worden geschrapt: de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand is dé reden om wel te gaan trouwen! Die arme Derk Walters heeft gewoon pech dat hij nog nooit een huwelijk van een goede babs heeft bijgewoond. Van mij bijvoorbeeld, ahum. Klopt, ik ken de stellen niet persoonlijk. Ik kom dan ook blanco binnen bij het voorgesprek, maar als ik zo’n anderhalf uur later weer wegga weet ik zo ongeveer alles van ze. Vervolgens vraag ik nog info op bij familie en/of vrienden van het stel en zo knutsel ik dan een uiterst persoonlijke, sprankelende speech in elkaar. Niks ‘babs als treurige aanwezige’! Een huwelijk is openbaar, dus kom een keer kijken, Derk.

Annemieke Bosman

Babs gemeente Oude IJsselstreek

Bezegeling van de liefde

Vorige week zaterdag had ik geen tijd om de krant te lezen. Ik was naar Terneuzen. Daar trouwde een goede vriend. Met alles erop en eraan: ontvangst, stadhuis (inclusief zo’n suffe ambtenaar), kerkdienst, receptie en dan samen eten. Mijn dierbare Dick trouwt met zijn Marthe. Ze zijn rond de vijftig. Hij trouwt niet voor het eerst. Zij wel. Zij willen vieren dat ze beiden opnieuw de liefde gevonden hebben. En ze wilden elkaar trouw beloven. Niemand die erom vraagt. Geen omstandigheid die er toe noodzaakt. Geen conventie die er toe dringt. Geen omgeving die het verwacht. Maar ze doen het, omdat ze willen kunnen zeggen: zij is mijn vrouw, hij is mijn man. Dat klinkt bezitterig en ouderwets. Maar ook heel lekker. Het is in ieder geval niet dat geklungel van: vriend, vriendin, relatie, partner of zo’n nu-is-het-leuk-en-wat-de-toekomst-brengt-zien-we-dan-wel-weer-verhouding. Gewoon: getrouwd, huwelijk, man en vrouw. For better or worse. Tot de dood ons scheidt. Daar (weer) in geloven en op vertrouwen. Heerlijk als je dat gegeven is.

Weet je wel wat je doet als je trouwt, kun je meteen vragen. Nee, natuurlijk niet. Als weten betekent: garanties, zekerheid en een beklonken deal, dan slaat het nergens op. Trouwen in Nederland is niks anders dan een intentie uitspreken en een paar verplichtingen aangaan die je ook zo weer kunt inleveren. Maar je doet wel iets door te trouwen. Je bezegelt je gevonden liefde.

Moet je nu trouwen om lief te hebben? Nee, maar omgekeerd kan trouwen wel een uitdrukking zijn van die liefde. Je doet het, of je doet het niet. Geen Derk Walters die daar invloed op heeft.

Jos Aarnoudse

Hillegom

Stiekem vóór trouwen

Eén opmerking verraadt dat Derk Walters heimelijk het huwelijk wel degelijk hoog heeft zitten. Voor iemand die trouwen als sentimentele onzin beschouwt, zou ik verwachten dat de mogelijkheid alle bureaucratische rompslomp te omzeilen met een simpel ‘ja’, gratis op maandagochtend, goed nieuws is. Maar Walters zegt: „Ik heb medelijden met degenen die slechts trouwen uit weerzin tegen deze bureaucratie.” Aha, er zijn dus betere redenen om te trouwen, begrijp ik? Mijn waardering van het stuk zou zijn gestegen als hij er één met ons had durven delen.

Overigens deel ik zijn aversie tegen de vele echtscheidingen. In plaats van het huwelijk te deconstrueren, zouden we er goed aan doen het wat meer te verheffen en op waarde te schatten. Het is een van de weinige rituelen die ook in een seculiere samenleving overeind blijven en betekenis geven. Mijn vrouw en ik hebben trouwens na tien jaar samen te zijn geweest, in mei vorig jaar elkaar het ja-woord gegeven.

Jaap van der Velde

Den Haag