De heupen van Julia

Wie na zijn of haar derde Mini wel eens wat anders wil, kan sinds kort terecht bij Alfa Romeo. In de MiTo komen leuk en zuinig samen.

fotografie: Lars van den Brink onderwerp: Alfa Romeo Mito, gefotografeerd bij Preuninger in Den Haag. Op de foto met blauw hemd verkoopadviseur Lennert van Bodegom en in de lift verkoopadviseur Kevin van Zandvliet.
fotografie: Lars van den Brink onderwerp: Alfa Romeo Mito, gefotografeerd bij Preuninger in Den Haag. Op de foto met blauw hemd verkoopadviseur Lennert van Bodegom en in de lift verkoopadviseur Kevin van Zandvliet.

Als het om auto’s met 14 procent fiscale bijtelling gaat, neemt het aanbod gestaag toe. Voorbij is de tijd dat zakelijke rijders die weinig willen betalen voor hun auto van de zaak slechts terecht konden bij een Toyota Prius of een Peugeot 107. Een interessante nieuwkomer is de MiTo, waarmee Alfa Romeo het compacte cultcars als de Mini en de Citroën DS3 wel eens lastig zou kunnen gaan maken. Sterke troef is dat Alfa kans zag om de MiTo een dermate gunstig verbruik en lage CO2-waarden te geven, dat de auto vrij blijft van wegenbelasting en BPM.

Die lage uitstoot is bereikt door de bestaande 1,3 liter viercilinder-dieselmotor een nog iets betere verbranding te geven en door de toepassing van een start/stopsysteem. Alfa koos ervoor om dat systeem via de startmotor te laten functioneren. Dat klinkt logisch, maar het is een wat simpele benadering. Zonder het al te technisch te maken doen merken als Mercedes-Benz of Peugeot dat toch op een andere manier. Waar de Italianen gewoon de startmotor het werk laten doen, lossen andere merken het op via de dynamo. Heel populair gezegd geeft die dynamo, op het moment dat de bestuurder weer gas geeft, een seintje aan de cilinder waarin de zuiger op dat moment bijna bovenaan het bovenste dode punt staat. Die zuiger is dus klaar voor een arbeidsslag en zodra hij die afgeeft volgen de andere cilinders naadloos. In de Alfa gaat dat allemaal wat simpeler en de vraag is een beetje of de startmotor dat allemaal kan bolwerken. Overmatige slijtage ligt op de loer.

Wie – het is tenslotte een Alfa – de MiTo een beetje sportief berijdt, kan ook last hebben van het start/stopsysteem. De motor slaat af zodra de versnellingsbak vrij staat en de koppeling omhoog is. Intrappen van de koppeling doet de motor weer aanslaan, maar de startmotor heeft daarvoor soms iets te veel tijd nodig. Als je meteen inschakelt en de koppeling laat komen, is de motor soms nog niet bij de les. Diesels slaan nu eenmaal minder vlot aan dan benzinemotoren. Dat is jammer, omdat de diesel verder bijzonder aangenaam aan het gas hangt en een flinke trekkracht etaleert.

Op de snelweg is de MiTo vlot en niet te rumoerig en licht illegaal met 150 kilometer per uur kruisend over de Afsluitdijk voelt hij aan als een veel grotere auto. Dat is met dank aan het prima onderstel, dat de MiTo deelt met de Fiat Punto Evo. Zuinig is hij ook; volgens de fabrikant is gemiddeld 1 op 27 haalbaar, maar dat is het bekende sprookje uit de folder. Ik haalde gemiddeld een keurige 1 op 19,2 en in combinatie met de 45 liter-tank geeft dat een indrukwekkende actieradius.

Stoere achterkant

De MiTo ziet er aan de buitenkant uit als een echte Alfa Romeo. Een stoere achterkant, met heupen als van Julia Roberts en een origineel, aansprekend front. Hij is er jammer genoeg alleen in drie-deursuitvoering; dat ziet er weliswaar sportief uit maar is onhandig in de steeds krapper lijkende parkeerplaatsen van ons land, die niet lijken mee te groeien met de steeds breder wordende auto’s. Lastig is ook dat de voorspoiler van de MiTo een tikje te laag hangt. Hoe langzaam ik ook over verkeersdrempels ging, vrijwel elke keer was het goed voor een schurend geluid en verstoord opkijkende voetgangers.

De pook is mooi uitgevoerd, maar heeft wat veel veerdruk en vraagt daardoor een krachtige hand. De MiTo heeft prima stoelen en een mooi afgewerkt interieur, waarin alleen het navigatiesysteem verfijning mist. Alfa speelt handig op de jonge en zakelijke doelgroep voor de MiTo, die kan worden geleverd met scherp geprijsde pakketten waaraan weinig ontbreekt; van leren bekleding tot lichtmetalen wielen, en van parkeersensoren tot knalrood gespoten remklauwen. Mijn testauto kostte 22 mille, maar als je terugrekent betaal je als leaserijder voor die enorme extra uitrusting hooguit twee tientjes per maand.

Guus Peters