Mijn dochter van zes geef ik nu maar bijles

Eenendertig kinderen in groep drie, met vijf verschillende leerkrachten.

Logisch dat mijn dochtertje niet meer snapt hoe je de ‘m’ schrijft.

Vorige week woensdag kreeg mijn dochter in groep drie het cijfer ‘zes’ geleerd, op donderdag de ‘acht’, en op vrijdag de ‘zeven’.

Dit is geen nieuwe telmethode, maar het gevolg van gebrekkige communicatie tussen de juf van woensdag en die van donderdag. Om diezelfde reden kregen de kinderen twee dagen de schrijfletters van het woordje ‘maan’ aangeleerd. De ene dag mét krul aan de ‘m’, de andere dag zonder.

Overdracht is cruciaal als je met verschillende leerkrachten een groep draait. Maar met eenendertig kinderen in de klas, van wie drie met een ‘label’, is er zo veel over te dragen, dat de lesstof blijkbaar ondergesneeuwd raakt.

Je kunt je afvragen of het zo erg is dat ze twee keer hetzelfde woord aangeleerd krijgen, maar mijn dochter was erg in de war over de twee ‘verschillende’ letters m. Dat krijg je als je zes bent. Om te zorgen dat er voldoende aandacht blijft voor de individuele kinderen, is er elke ochtend assistentie. Aangezien er bijna geen fulltime docenten meer te vinden zijn, heeft dit als resultaat dat de kinderen elke week vijf verschillende gezichten voor de klas zien. Mijn dochter kan de namen na drie weken nog steeds niet onthouden. De docenten die van haar ook niet.

Het klaslokaal is zo volgebouwd, dat de leerkrachten zich amper tussen de bankjes kunnen begeven. Vragen van kinderen moeten dus klassikaal worden beantwoord, want de juf kan niet bij het tafeltje komen. Het kind met het ADHD-label heeft een scherm om zich heen, waarbinnen hij zich amper kan bewegen. Ik word al claustrofobisch al ik er naar kijk. Zou het hem echt rustiger maken?

Hoogleraar orthopedagogiek Ludo Verhoeven (Raboud Universiteit Nijmegen) zegt op de website van zijn werkgever dat de kans groot is dat grotere schoolklassen leiden tot lagere prestaties. De scholier krijgt minder onderwijs op maat. De docent kan minder aandacht geven en dat gaat ten koste van scholieren aan beide zijden van het spectrum; de uitblinkers en de zwakkeren”, aldus Verhoeven.

De ouders op onze school, kritische consumenten als het tegenwoordig zijn, hebben zich al geroerd. De school is zo verstandig geweest meteen te reageren met een extra voorlichtingsochtend.

De coördinator van de onderbouw put zich uit in excuses, maar kan er helaas ook niets aan veranderen. Drie kleutergroepen zijn samengevoegd in één groep drie, omdat er geen geld is voor een tweede klas. „Jullie moeten naar Den Haag”, is haar weerwoord.

Minister van Onderwijs Van Bijsterveldt zei bij de opening van dit schooljaar dat ze „de lat hoger wil leggen”, omdat „ons land op denkkracht draait, zoals andere landen op olie of goedkope arbeidskrachten”. Door (indirect) te zorgen voor overvolle klassen op de basisschool stimuleert ze mijns inziens niet de kwaliteit van het onderwijs. Misschien kan ze daar nog eens over nadenken. Intussen geef ik mijn dochter maar bijles.

Mirjam van Zelst is journalist.