Geradbraakt

Het was niet met voorbedachte rade dat ik van mijn vakantie een Spartaans trainingskamp maakte. Maar het kwam er wel van. Gevolg: ik zit in topconditie achter het toetsenbord met het daar nu eenmaal bijbehorende gevoel van geradbraaktheid.

We zouden gaan bergwandelen in de Haute-Savoie, mijn vrouw en ik. Daar houden we van. Met volle bepakking zeulen van hut naar hut gaat ons incasseringsvermogen iets te boven, maar verder kan het niet pittig en puntig genoeg zijn. Wij zijn ook het type wandelaar dat na een dag zwoegen zichzelf graag trakteert op een pul bier in het dal om de pijn in de benen te verzachten.

Voor de vrije dagen had ik persoonlijke plannen. Het is niet overdreven om van een dubbele agenda te spreken. Op de racefiets wilde ik de Col de Joux Plane nog een keer beklimmen. Op die smerige puist had ik in een grijs verleden mijn beste beentje voorgezet, wat me een etappezege in de Tour opleverde. De Joux Plane, dat moest toch lukken? Zeker was in elk geval dat het behoorlijk pijn zou gaan doen.

Een ex- topsporter is niet gespeend van realiteitszin. Daarvoor heeft hij te vaak op het randje van het persoonlijk mogelijke en onmogelijke gebalanceerd.

Ik hoefde de col niet hard op te fietsen, maar mooi. En ik zou het pas doen aan het einde van de drie weken, na gedegen oefening op minder afschrikwekkende gevaartes. Een verstandige opbouw was uiteraard noodzakelijk.

Het ging natuurlijk anders. Ik leek op het bekende kind in de snoepwinkel. Een wandeldag werd afgewisseld door een fietsdag, zeg maar gerust een wurgtocht. De ex-topsporter vond zijn onmatigheid terug.

Mijn rechterbeen functioneert al twintig jaar niet helemaal zoals het hoort. Dat komt door een instabiliteit in het bekken, wat weer het gevolg was van een aanvaring met een auto. Het was de reden dat ik toen uit de wielersport stapte.

Een jaar of twee geleden ging ik lullig onderuit tijdens een recreatief fietstochtje. Sindsdien doet het linkerbeen het nog slechter dan het rechter.

In het dagelijks leven en zelfs tijdens het bergwandelen merk ik er niet veel van, maar op de fiets in de Haute-Savoie werd pijnlijk duidelijk dat niet alleen de leeftijd mij dwars zat. Een ketting is zo sterk als de zwakste schakel, heet het. Mijn zwakke schakel zat links.

Vanuit ons appartement hadden we uitzicht op de Col de Joux Plane. Je zou kunnen zeggen dat die col daar lag te lonken. Tegen het einde van het trainingskamp was het linkerbeen minstens zo sterk als het rechter aan het begin, maar die berg was er voor een volgend jaar.

Via de schotelantenne kwam het opmerkelijke bericht binnen dat in Nederland nagedacht wordt over de aanleg van een berg van tweeduizend meter. Ik voorzag nog meer onmatigheid.