Fata Morgana

Al een paar weken lees ik in de kranten hoe Gadaffi en zijn familie zich in weelde wentelden terwijl zijn volk in armoede leefde. Dat zat er ook wel in natuurlijk, wie het breed heeft laat het breed hangen. Maar er is wel iets vreemds met die berichtgeving. En dat zijn de foto’s. Voor mijn gevoel passen die helemaal niet bij het in woorden geschetste beeld. Want kijk nou eens goed. Wat zien we nou echt?

Veel geplaatst is de foto van de gouden sofa met de sculptuur van dochter Aisha. Is dat weelde? Volgens mij valt er op het ding nauwelijks te zitten.

En is dat chic? Ik kom dat soort ontwerpen toch vooral tegen in heel goedkope winkels, waar je ook bedden in de vorm van een raceauto kunt krijgen, of een glazen tafel met leeuwenpoten als onderstel. Je reinste bling-bling.

Ook veel ophef over gemaakt: dat draaimolentje in de tuin. Dat is toch gewoon een afdankertje uit de boedel van een failliete kermisexploitant? En dan die slaapkamers, wat een triest gedoe. Je kon er je kont niet keren tussen het spul van Beter Bed, niet eens een Hästens boxspring met echt paardenhaar. Aan het zwembad had de tand des tijds stevig geknaagd. Gore tegeltjes, saai ontwerp, als Center Parcs dat in zijn folder zet rennen de klanten snel naar de concurrent.

Het is volgens mij maar net wat je wilt zien. Ik kan me nog wel voorstellen dat de arme burgers van Libië zich hebben vergaapt aan Gadaffi’s paleis, maar die westerse journalisten? Kom op, die zijn toch betere hotels gewend. Het lijkt wel of journalisten steeds vaker van tevoren bepalen wat ze willen vertellen en daar dan vervolgens nog even het materiaal bij zoeken. Soms valt dat tegen.

Doet er niet toe.

Orkaan Irene zou de Amerikaanse oostkust in puin blazen. Ik had dat al eens eerder meegemaakt toen we zelf in Boston woonden. In paniek werd er uit Nederland gebeld of we ons wel in een diepe grot hadden verschanst. Journalisten stonden gekromd aan het strand het armageddon aan te kondigen. Wij zagen buiten gewoon mensen rondlopen met hun kinderen.

Doorgaans heeft in ons hoofd het beeld de overhand. A picture tells a thousand words. Maar vertel een verhaal voordat je de foto laat zien en mensen kijken niet meer objectief.

In de hersenscanner blijkt wat in de visuele hersenschors gebeurt daadwerkelijk te veranderen. Zo wordt een ordinair paleis al snel een luchtkasteel.

Victor Lamme