Wonen in een wereld met felgekleurde, wolzachte monsters

Wolzachte monsters en muziek die het glazuur van je tanden doet springen. Ellen de Bruin was fan, van Kermits neefje Robin en van de taalgrappen.

Singer John Denver, with children, aged 6-10, at a taping session Nov. 15, 1979 for his upcoming holiday television special, "John Denver and the Muppets, A Christmas Together." The show will be broadcast on ABC-TV, Dec. 5, 1979, 8-9 pm. Denver told the yuletide story of "Silent Night" to his small guests, and they are joined by Kermit the Frog, Miss Piggy, Fozzie Bear, and all the famed Jim Henson Muppets in sing the the traditional carol. (AP Photo)
Singer John Denver, with children, aged 6-10, at a taping session Nov. 15, 1979 for his upcoming holiday television special, "John Denver and the Muppets, A Christmas Together." The show will be broadcast on ABC-TV, Dec. 5, 1979, 8-9 pm. Denver told the yuletide story of "Silent Night" to his small guests, and they are joined by Kermit the Frog, Miss Piggy, Fozzie Bear, and all the famed Jim Henson Muppets in sing the the traditional carol. (AP Photo) AP

Ik was een Muppet in het diepst van mijn gedachten. Niet Miss Piggy, al leek ik daar uiterlijk het meest op: blond haar, bol koppie, stopcontactneus. Maar nee, van binnen was ik Robin. Een onopvallend, nieuwsgierig kikkertje, nog zonder de neuroses van zijn oom Kermit. Wel met, als je terugkijkt, een verbijsterende voorkeur voor suikerzoete melancholische liedjes. „Somewhere over the rainbow”, zong Robin, zong ik, „skies are blue. And the dreams that you dare to dream really do come true.”

Wat droom je, vóór je tiende? Ik weet het niet precies meer, maar ik neem aan: dat je in een wereld als die van de Muppets mag wonen, tussen wolzachte felgekleurde monsters. Natuurlijk, de Muppets hadden ook wel eens ruzie en in Doctor Bob’s dierenziekenhuis vielen zelfs doden, maar dat bleef onschuldige slapstick – de volgende aflevering leefde iedereen weer. Een heerlijk wonder.

Net als de taal. Plotseling merkten mijn broer en ik dat de ondertiteling het Engels vaak raar vertaalde. „If I couldn’t sing any better than that, I would leaf”, zegt een boom tegen Miss Piggy: volgens de ondertitels moet ze „van blad leren zingen”. Dat mensen in een andere taal, die ik net aan het leren was, wel dezelfde soort grappen konden maken als wij thuis in Den Haag, maar vaak niet létterlijk dezelfde – ook dat was fantastisch. Toen we het eenmaal ontdekt hadden, wilden we geen grap meer missen. Viel niet mee. In de uitzending met Paul Simon probeert een conciërge vergeefs een hendel (lever) te repareren. Het lukt Paul Simon meteen, want: „I know fifty ways to love a lever.” Zulke momenten moesten we tandenknarsend uitzitten, in het besef dat er een grap gemaakt was, maar welke?

Ik kende die hele Paul Simon trouwens niet. Al die gastartiesten, die sowieso slechter zongen dan Robin, vond ik saai. Op één na. John Denver. Mijn moeder was fan; ik kende al zijn hits uit mijn hoofd. Hele middagen hing ik ondersteboven aan een klimrek Fly Away te zingen. Tot mijn vader een keer zei: „Straks denken de buren dat je niet helemaal goed bent”. Eind 1979 verscheen de elpee John Denver & The Muppets: A Christmas Together. Jarenlang draaiden we beide kanten dagelijks, van november tot januari. Briljante plaat, een Muppetshow in geluid, waarop vrolijke kerstdansliedjes en mierzoete melancholie elkaar afwisselden. „What a newborn baby dreams is a mystery”, zong Robin, zong ik, in duet met John Denver: een zin waar ik kerstmissen lang op heb gekauwd. Kun je ooit weten wat een baby droomt? Kan hij dat later nog vertellen, als hij kan praten? Waarom wist ik niet meer wat ik als baby had gedacht, waar was dat gebleven? Je kunt er nooit meer bij.

Net zoals ik er nu niet meer bij kan hoe ontroerd ik kon raken door muziek die het glazuur van je tanden doet springen. Ja, de Muppetshow ontroert me nog, dat wel. Vooral natuurlijk die met John Denver. Hij is een Muppet, met zijn eeuwige brede grijns, en tegelijkertijd helemaal zichzelf.

Neem die middag in 1985, toen hij voor de Amerikaanse senaat getuigde, tegen een comité dat tere kinderzieltjes wilde beschermen tegen popteksten. Censuur, vond Denver. Hij kende het: bij sommige zenders wilden ze zijn Rocky Mountain High niet draaien. Zou over drugs gaan. „Duidelijk mensen die nooit in de Rocky Mountains zijn geweest”, zei Denver gepassioneerd, „die ook nooit de extase en de vreugde van het leven hebben ervaren die je voelt op een maanloze, wolkenloze avond, als er zo veel sterren zijn dat je een schaduw hebt van de sterren, en je kampeert buiten met je beste vrienden.” Dus zo was hij écht – in zijn Muppetshow wilde hij ook al met alle Muppets gaan kamperen (ze haakten een voor een af).

En niemand anders begint een liefdeslied met de zin: “You fill up my senses like a night in the forest.” Annie’s Song. Hij schreef het voor zijn eerste vrouw. Ze gingen uit elkaar, meldt internet ergens, toen zij boompjes van hem had omgehakt, waarna hij met een kettingzaag haar meubels aanviel. Zonder ‘volgende aflevering’ waarin het weer goed kwam. Die was er ook niet toen John Denver in 1997 dodelijk verongelukte in zijn sportvliegtuigje en iedereen weer zijn eerste succesnummer Leaving on a Jet Plane zong.

Zo werd jeugdige ontroering cynisch realisme. Maar gelukkig hebben we de dvd nog.