Liefdesliedjes van dEUS in de bossen van Vlieland

Op Vlieland was dit weekend het derde ‘Into The Great Wide Open’. Popmuziek, beeldende kunst en kinder-activiteiten maken het tot een gewild festival voor dertigers. „Ik zeg: Vlieland. Jullie zeggen: Diepgang!”

Valt de duisternis in, dan gaan de bloemen aan. In tientallen lelies van stof heeft kunstenaar Arianne van Boxmeer lampjes verstopt, en die lichten het Vlielandse bos op. Op zaterdagnacht heeft singer/songwriter Marike Jager zich verborgen in het lichtgevende bloemenbos. Ze speelt op haar akoestische gitaar en klinkt breekbaarder dan ooit.

Marike Jager is niet de enige verrassing. Op vrijdagavond speelt de Belgische rockband dEUS een akoestische sessie in het bos. Of, zoals voorman Tom Barman zegt: „We spelen niet akoestisch, we spelen zacht.” Tussen elfenlichtjes en klaterende waterstralen wordt het een gedenkwaardig concert. Want ontdaan van alle machismo en bombast blijken Barman en de zijnen ruwe liefdesliederen te spelen die recht de weg naar het hart vinden. Een avond later, als de band op het grote podium staat, rockt dEUS weer als vanouds, en speelt de band nieuw materiaal van het binnenkort te verschijnen album Keep You Close. Rechthoekige ritmes worden afgewisseld met gitaarexplosies en een enkel rond liedje.

Zo rimpelloos als de Waddenzee vrijdag is als duizenden festivalgangers naar Vlieland varen, zo gladjes verloopt ook deze derde editie van Into The Great Wide Open. In 2009 vond het festival voor het eerst plaats, een langgekoesterde droom van onder meer Ferry Roseboom, eigenaar van platenlabel Excelsior en muziekprogrammeur Ron Euser. Ze wilden een ‘totaal-festival’ met verschillende kunstvormen, waar ze bovendien met hun kinderen naar toe konden. Tenslotte wordt niet alleen de popmuzikant, maar ook zijn publiek ouder.

Hun droom is uitgekomen. In kort tijdsbestek is Into The Great Wide Open, dat dit jaar binnen enkele uren was uitverkocht, uitgegroeid tot een niet te missen evenement dat muziek voor fijnproevers en beeldende kunst voor een breed publiek combineert met speurtochten naar trekvogels en nachtelijke droppings in het bos. De kinderen werken intussen aan een leger ‘spinsels’ (kleiinsecten die worden bestreken met zwarte was), of aan de ‘kolderkrant’ met de laatste nieuwtjes van het festival: „Lucky Fonz is zoek!”

Geen wonder dat het festival zoveel dertigers met kinderen trekt. Er is een babyprogramma en enkele jonge ouders hebben zelfs de kinderoppas mee in de tent.

Zij zien een indrukwekkende show van Seeljocht, een samenwerkingsverband van muzikanten en kunstenaars, die experimentele soundscapes laten samenvloeien met verstilde videobeelden van Vlieland – al blijkt het nog een hele kunst om beeld en muziek gelijk te laten lopen. En ze zien een sterk optreden van Maurits Westerik, die met zijn geheel vernieuwde band Gem alleen liedjes van zijn deze week te verschijnen album speelt. Al liggen die zo goed in het gehoor dat je ze na afloop moeiteloos na neuriet.

Dat de omvang beperkt is – het eiland kan nu eenmaal niet meer dan vijfduizend mensen herbergen – maakt Into The Great Wide Open extra aantrekkelijk. Hier zijn de bezoekers samen. En dreigt dat samenzijn te klef te worden, dan is daar gelukkig de Jeugd van Tegenwoordig, met een strakke show die de draak steekt met al die keurige, correcte dertigers op het grasveld.

Zoals rapper Faberyayo roept: „Ik zeg: Vlieland. Jullie zeggen: Diepgang!” Even later rapt hij op zijn bekende niets-aan-de-handtoon dat-ie z’n pik wel in je moeder steekt. Nee, niet geschikt voor al die kinderoren. Maar daarom des te leuker.