Hoe was Manuscripta?

In Frankrijk heet het la rentrée. Het zacht zoemende vacuüm van augustus is voorbij en de komst van september dwingt ons terug te keren naar de grijze woonwijk in de verregende stad die wordt bewoond door beslommeringen en plichten. De kinderen gaan weer naar school, de dagen beginnen korter te worden en voor je het weet is het weer Kerst.

Ook voor de literatuur is september het begin van een nieuw seizoen. Iedereen heeft op het strand zijn lekkere leesboek uitgelezen en zit te smachten naar een nieuw boek. Op de uitgeverijen hebben de overwerkte redacteuren een weekje vakantie gehad om alle achterstallige mail weg te werken. Ze staan te trappelen om er weer flink tegenaan te gaan. De opening van het nieuwe literaire seizoen wordt gevierd met de manifestatie Manuscripta op het Westergasfabriekterrein in Amsterdam. Gisteren en vandaag vindt de vijfde editie plaats.

Het evenement is in de paar jaar dat het bestaat uitgegroeid tot een ontiegelijke kermis. In de beginjaren richtten de uitgeverijen met enige tegenzin een schamel standje in met het leuke meisje van de promotie erachter. Maar toen ze doorkregen hoeveel volk erop afkwam, haalden ze het onderste uit de kast. Gadgets en versnaperingen. Champagne aan de stand. Speciale Marion Bloemlollies bij De Arbeiderspers en Kluuncondooms bij Podium. En de sterauteurs moeten komen opdraven. Herman Koch signeert foto’s van het huis met het zwembad dat hij heeft kunnen kopen van de royalty’s van Het diner. Nico Dijkshoorn staat onverstaanbaar te orakelen op een klein podium in een veel te rumoerige hal. Arie Boomsma interviewt drie stamelende dichters over de manier waarop zij met hun poëzie ‘grote groepen lezers hun dichterlijk universum proberen in te lokken’. Oudere mannen die menen de juiste initialen te hebben, staan in de rij voor Connie Palmen. Iedereen die er ook maar enigszins toe doet, heeft wel ergens in enige hal een diepte-interview van vijf minuten. En het leukste is dat iedereen kan zien dat je ertoe doet, want als schrijver die ertoe doet heb je een andere kleur badge dan bezoekers, organisatoren, uitgevers en pers.

Overigens gaat dat allemaal wel met stevig gesloten beurzen en twee verkrampte handen op de knip. Dat ik er afgelopen weekend niet was, heeft dan ook niets te maken met dat ik er niet toe doe. Ik was heus wel uitgenodigd. Ik zou op het podium van het VPRO-radioprogramma ‘De Avonden’ in discussie gaan met Gerrit Komrij. Nu heb ik voor een goed gesprek met Komrij veel over. Ik was zelfs bereid om het gratis te doen. Maar toen duidelijk werd dat er niet eens budget was voor een bescheiden tegemoetkoming in de reiskosten en dat ik mijn vlucht vanuit Italië volledig zelf zou moeten betalen, heb ik de invitatie noodgedwongen moeten afslaan.

Ilja Leonard Pfeijffer