Het vee is als bruidsschat cruciaal

Bij veel stammen in het gebied, zoals de Nuer, is het gebruikelijk dat de aanstaande bruidegom de familie van de bruid een bruidsschat betaalt. Pas dan is een huwelijk bindend. Een vrouw ‘kopen’ met vee, dat klinkt erg vrouwonvriendelijk. Maar dat hoeft niet zo te zijn.

De rijkdom van de familie van de bruidegom wordt overgedragen aan de familie van de bruid. De Nuer zien de bruidsschat als een manier om de rechten van de man over de toekomstige kinderen te garanderen. De kinderen die de vrouw baart worden zo van de echtgenoot, zelfs als een andere man de biologische vader is. Omdat het verwantschap van het kind door de bruidsschat is geregeld, is hier na de geboorte van het kind geen twijfel over. Dat geeft de vrouw meer vrijheid dan vrouwen uit veel andere culturen. De vrouw wordt minder gecontroleerd door haar man.

Het gebruik heeft nog een belangrijk gevolg: er is veel vee nodig in een familie om de mannen te kunnen laten trouwen. Daardoor worden onder de Nuer zonen en dochters bij geboorte gelijkwaardig gewaardeerd. De dochter, brengster van het vee, voorziet immers in de bruidsschat van haar broer.

Een huwelijk wordt meestal geïnitieerd door het jonge stel en goedgekeurd door beide families. Zowel de mannen als vrouwen mogen voordat ze trouwen seksueel actief zijn. De bruidschat wordt niet in een keer overgedragen, maar op verschillende momenten.

De geboorte van een kind is een belangrijk moment: de vrouw heeft de bruidsschat ‘ingelost’. Vanaf dan kan er gescheiden worden, de familie van de bruid moet dan wel een deel van de bruidsschat teruggeven. Op enkele runderen na, die garanderen dat het kind van de man is en lid is van zijn familie. Na de geboorte van een tweede kind kan de bruidsschat niet meer worden teruggegeven en is een scheiding niet meer mogelijk. De vrouw kan wel bij haar man weg en zelfs bij een andere man gaan wonen. Maar de kinderen die ze baart, behoren tot haar eerste, wettige man.