Espresso met Moammar Gaddafi

‘Wij geven niet op, we zijn geen vrouwen!’ schreeuwde Maommar Gaddafi in zijn laatste audioboodschap. Ik bel bij de Libische dictator aan en vraag hem om uitleg. ‘Eerst een espresso,’ zegt hij.

Mantelpakjes

‘Wij geven niet op, we zijn geen vrouwen!’ schreeuwde Maommar Gaddafi in zijn laatste audioboodschap. Ik bel bij de Libische dictator aan en vraag hem om uitleg. ‘Eerst een espresso,’ zegt hij. Ik haal mijn portable espressomachine tevoorschijn en zet hem een stevig kopje voor. Na een slokje zegt Gaddafi: ‘Koningin Beatrix had allang opgegeven. Ze zou als de dood zijn dat haar servies door de NAVO wordt gebombardeerd. Queen Elizabeth II heb ik hoger zitten.’ Waarom? ‘Volgens mij is bombarderen de enige manier om van haar af te komen.’ De Libische dictator ontkent dat hij vrouwen minderwaardig vindt. ‘Leezza, Leezza, Leezza,’ zingt hij. ‘Ik had een prachtig fotoalbum gemaakt met schaar en prittstift.’ Wat is er zo bijzonder aan Condoleezza Rice? Gaddafi lijkt mijn vraag niet te horen. Hij begint te snotteren: ‘Ik had Leezza in een zwart mantelpakje, in een geel mantelpakje, in een groen mantelpakje, in een blauw mantelpakje, in een rood mantelpakje.’ Hij vermant zich, maar breekt dan toch weer: ‘Alleen roze ontbrak.’

Na een tweede kopje espresso gaat het weer. Moammar Gaddafi zegt dat hij het nieuws rondom de verdwaalde keizerspinguïn Happy Feet met grote interesse heeft gevolgd. De Libische dictator betreurt het dat de pinguïn naar de Zuidelijke IJszee is gebracht. ‘Happy Feet wilde helemaal niet weg uit Nieuw-Zeeland,’ zegt hij. Zelf zou hij nooit in een kooi met ijs naar de 51ste graad zuiderbreedte gebracht willen worden. ‘En dan met een duwtje het water in worden geduwd.’ Gaddafi herhaalt dat hij Libië niet zal verlaten. ‘Ik ben geen pinguïn, ik geef niet op!’