Amerikaanse werkgelegenheidsgroei valt tegen

De Amerikaanse werkgelegenheid is in augustus niet gestegen. Voor de pleitbezorgers van overheidsingrijpen is dat een nieuwe reden om stimuleringsmaatregelen te nemen, zowel op fiscaal als op monetair gebied. De recente geschiedenis wijst uit dat geen van beide opties echt helpt. Zelfs de voorstanders van dit soort inspanningen moeten weten dat het werkloosheidscijfer van 9,1 procent niet snel zal dalen.

De details van het werkgelegenheidsrapport van afgelopen vrijdag waren in zeer bescheiden mate positief, hoewel de neerwaartse herzieningen voor de maanden juni en juli verontrustend waren. De werkgelegenheid in de particuliere sector werd beïnvloed door een staking bij Verizon, die een tijdelijk verlies veroorzaakte van 45.000 arbeidsplaatsen. Als je die er weer bij optelt, groeide de werkgelegenheid in de particuliere sector met 62.000 banen. Toch is de trend nog steeds traag. De arbeidsparticipatie is aanzienlijk gedaald en de langetermijnwerkloosheid blijft erger dan in welke naoorlogse recessie ook.

Politiek is het onvermogen om in augustus banen te scheppen koren op de molen voor de critici van president Barack Obama. Maar het is ook puur goud voor de stimuleringsvoorstanders in de regering en bij de Federal Reserve (de Amerikaanse centrale bank), die allebei mogelijkheden hebben om op nieuwe maatregelen aan te dringen. De president moet het Congres op 8 september over het werkgelegenheidsbeleid toespreken, en het besluitvormende comité van de Fed zal op 20 en 21 september bijeen komen.

Hoewel niemand zeker kan weten wat er zou zijn gebeurd zonder de stimuleringsmaatregelen van de afgelopen jaren, hebben noch de fiscale noch de monetaire impulsen veel effect gesorteerd. Signalen die duidden op positieve kortetermijneffecten door begrotingsmaatregelen zijn al snel weer uitgedoofd; en de monetaire impulsen hebben de banken wel goedkoop geld opgeleverd, maar geen grote stijging teweeggebracht in de kredietverlening aan kleine bedrijven, een grote bron van nieuwe arbeidsplaatsen.

Bovendien kan de lage rente ertoe hebben geleid dat er meer is geïnvesteerd in kapitaalgoederen dan in mensen, waardoor de werkgelegenheidsgroei tegenviel. En de recente toename van de activiteiten van de toezichthouders kunnen ook hebben bijgedragen aan die trage groei, doordat er sprake was van extra kosten of grotere onzekerheid.

Zowel Obama als de Fed lijken nog steeds geneigd om meer te stimuleren, als ze de daartoe benodigde steun kunnen verwerven. Maar omdat de omvang van begrotingsmaatregelen wordt beperkt door de politieke werkelijkheid en het monetair beleid wordt geconfronteerd met afnemende rendementen, zullen de effecten op de werkgelegenheidsgroei alleen maar tegenvallen. De langdurig werklozen zullen langer moeten wachten op verlichting van hun situatie.

Martin Hutchinson

Vertaling Menno Grootveld