Peters: waarom geen wederhoor?

Plichtmatig schudden Mariko Peters en Lise Witteman elkaar de hand. Ze zijn de hoofdrolspelers van een zomerse rel die begon toen Witteman in HP/De Tijd een artikel schreef over de vermeende medeplichtigheid aan kinderontvoering door Kamerlid Peters (GroenLinks). Een maand na de eerste publicatie treffen ze elkaar, voor een zitting bij de Raad voor de Journalistiek in Amsterdam.

Want het artikel van Witteman heeft, mede door een aantijging van belangenverstrengeling, een flinke nasleep gekregen. Buitenlandse Zaken deed onderzoek naar voormalig diplomaat Peters. GroenLinks-leider Jolande Sap zag zich genoodzaakt haar publiekelijk te verdedigen. Over mogelijke kinderontvoering werd snel niet meer gesproken.

Daarmee is de zaak niet afgedaan. Peters en haar partner Robert Kluijver stappen niet naar de rechter, maar ze hebben Witteman en HP/De Tijd wel aangeklaagd bij de Raad voor de Journalistiek, voor een oordeel over de journalistieke gang van zaken. Ze vinden dat onrechtmatig inbreuk is gemaakt op hun privacy en dat het artikel eenzijdig was. De Raad voor de Journalistiek, een onafhankelijke instantie, kan geen sancties opleggen.

Vrijdagmiddag zitten beide partijen – advocaten incluis – aan een lange zwarte tafel tegenover de Raad. De advocaat van Peters zet uiteen waarom het artikel een „gekunstelde, sensationele lippendienst aan de rancuneuze ex” is. Witteman loopt rood aan. Ze stelt dat de bron niet de ex van Kluijver was, maar diens moeder. Mariko Peters verheft haar stem als ze spreekt over de mogelijkheid tot weerwoord op het artikel: die is haar niet geboden.

Voorzitter van de zitting Henny Troostwijk neemt het woord. Waarom repte HP/De Tijd over „medeplichtigheid aan ontvoering”? Was Witteman daar zo zeker van? En: waarom werd Kluijver nooit om wederhoor gevraagd? Vermanend: „U kent onze jurisprudentie op dit gebied.” Uitspraak binnen vier weken.