Ik voel dat het geduld eindig is op de redactie

De Wereldomroep moet zichzelf opnieuw uitvinden na de bezuinigingen die het kabinet heeft afgekondigd. Hoofdredacteur Rik Rensen probeert een ‘mentale spagaat’ te volbrengen: „Afbreken en opbouwen.”

Hilversum, 31-08-2011. Rik Rensen, hoofdredacteur Radio Nederland Wereldomroep. Foto: Leo van Velzen NrcHb.
Hilversum, 31-08-2011. Rik Rensen, hoofdredacteur Radio Nederland Wereldomroep. Foto: Leo van Velzen NrcHb.

Vrijdag 26 augustus

Kwart over negen stipt. Dagchef Louise Dunne klingelt de redactiebel. Ochtendvergadering. Zo’n tien eindredacteuren van de verschillende talenafdelingen van Radio Nederland Wereldomroep nemen plaats achter de grote, ronde tafel in het midden van de redactie. Hier wordt een paar keer per dag het belangrijkste nieuws tussen de wereldregio’s uitgewisseld. Hier zitten de vertegenwoordigers van tien talen bijeen. De multicultureelste redactie van Nederland, denk ik trots.

De situatie in de Libische hoofdstad Tripoli is het onderwerp van de dag. Waar is Gaddafi gebleven? Hij lijkt letterlijk in rook te zijn opgegaan. Waar zal de sluwe vos opduiken?

We overleggen over het beste moment waarop we verslaggever Mohammed van de Arabische redactie naar Tripoli kunnen sturen. Ook vanuit Kairo deed hij dit voorjaar weken aaneengesloten verslag vanaf het Tahrirplein. Verhalen die in alle opzichten onderscheidend waren. Maar Tripoli lijkt anders. Een stad in transitie en dus gevaarlijk onvoorspelbaar.

Later die dag praat ik eindredacteuren bij over de voortgang van de unieke samenwerking met Kieskompas, die we tijdens de komende verkiezingen in Tunesië, Egypte en Marokko zullen lanceren. Lokale mediabedrijven in Noord Afrika zijn gelukkig zeer enthousiast over de samenwerking. Het zal hard aanpoten worden. De verkiezingen in Tunesië zijn al over vijf weken.

Tijdens de middagvergadering maakt Louise strikte afspraken met de weekendploeg over de bewaking van het nieuws. Een redacteur van de redactie Internationaal Recht bereidt alvast een stuk voor over het getouwtrek dat zal ontstaan wanneer Gaddafi is opgepakt. Wordt hij in Tripoli berecht of wordt hij op het eerste het beste vliegtuig naar Den Haag gezet?

’s Avonds is voor het gezin. Aan een tafel vol Italiaanse hapjes gezellig bijpraten na een week hard werken, die Connie en ik er op hebben zitten. Zoon Dick en dochter Sijtie hebben nog een week vakantie.

Zaterdag

Het doordeweekse ritme is onmogelijk te doorbreken. Met de radio aan mijn oor luister ik naar het NOS Journaal, om zeven uur naar BBC Worldservice en dan naar onze eigen meertalige uitzendingen.

’s Middags met Connie en Sijtie naar mijn oude studentenstad Utrecht voor inkopen. Echtgenote en dochter geloven er niets van dat ik twee broeken en een trui op de kop heb getikt met 70 procent korting.

Zondag

Sijtie en hond Nina worden om half tien opgehaald voor de wekelijkse jachttraining. Dick slaapt bij vrienden na een lange nacht uitgaan. Ongemakkelijk rustig in huis. Aan de ontbijttafel nemen Connie en ik de weekendkranten door. Heerlijk: ongestoord uren kranten lezen in plaats van scannen, zoals doordeweeks.

Maandag

Eerst Nina aan een ontstoken oog laten behandelen bij de dierenarts. Mail beantwoorden en daarna met adjunct Ardi Bouwers naar de managementteamvergadering, geleid door directeur Jan Hoek. De discussie spitst zich toe op de definitie van free speech, de toekomstige kerntaak van de Wereldomroep in landen waar het vrije woord wordt vertrapt. Moeten we ons beperken tot de ‘enge’, politieke definitie van free speech? Of hanteren we een brede definitie, waarin het ontbreken van het vrije woord ook sociaal-maatschappelijk en economisch wordt getoetst? Ik voer argumenten aan voor de brede definitie. Op basis van keiharde criteria moeten we bepalen in welke delen van de wereld de nieuwe Wereldomroep dadelijk actief moet zijn en waar niet. Focus is het sleutelwoord en samenwerking met een select aantal mediapartners wordt cruciaal.

Ook dit keer staan we in de vergadering uitgebreid stil bij het vertrek van zeker 250 medewerkers die hun baan zullen verliezen doordat politiek Den Haag het budget van de Wereldomroep met zeventig procent kort. Niemand is dadelijk zeker van werk en dat geldt evenzeer voor de leden van dit managementteam.

Dinsdag

In de vroege ochtend scan ik de belangrijkste videobijdragen van de binnen- en buitenlandse actualiteitenrubrieken op mijn iMac. Daarna spoed ik me naar het wekelijkse chefsoverleg.

We zijn het er allemaal over eens dat dit geen afslankoperatie kan zijn. Hier wordt een nieuw mediabedrijf gebouwd met een gloednieuwe focus en dat vereist 180 graden anders denken. De lunch schiet er bij in. Maar dat is voor een mens met overgewicht, zeker na de vakantie, geen enkel bezwaar.

Tien minuten over tijd loop ik de vergadering binnen over Hablemos d’amor, de nieuwe Spaanstalige site van de Wereldomroep over seksuele en reproductieve gezondheid die we binnenkort in een aantal Latijns Amerikaanse landen zullen lanceren. Andere wereldregio’s zullen volgen. Het is nu de kunst scherp te focussen op de doelgroep tussen de 15 en 25 jaar met aansprekende inhoud.

Lang na sluitingstijd sta ik nog met de Hilversumse bioslager Rob Groenewegen te praten over de kunst van het roken van vlees, vis en groenten. Rob is een expert en zeer vrijgevig met zijn grote kennis. Ik zuig de culinaire informatie in mij op

In de avondschemering nog een uur met de hond op de Hoorneboegse Heide, die prachtig paars kleurt. Vlak voor het slapen gaan de nieuwssites checken en de laatste e-mail beantwoorden.

Woensdag

Ardi leidt de ochtendvergadering. Iedereen is goed gemutst. Meer journalistieke voorstellen wisselen de vergadertafel dan we kunnen gebruiken. Ongelofelijk dat deze redactie ondanks de rampspoed in eigen huis gewoon doorgaat alsof er niets aan de hand is. De motivatie kwaliteitsjournalistiek te leveren heeft nog steeds de overhand.

Maar ik voel dat het geduld eindig is. Enig uitzicht op die toekomst moet er snel komen.

Snelle lunch met specialist microfinanciering, professor Klaas Molenaar, die net is hersteld van een zware hartoperatie. De vitaliteit van deze bijzondere man is bijna tastbaar. Ik vraag hem of hij dit jaar de Elfstedentocht rijdt als die er komt. Zijn antwoord is ferm: „Ja, dat kun je maar één keer in je leven doen.”

De pasta bolognese van Connie is perfect. De saus heeft gisteravond niet voor niets urenlang staan pruttelen op een vlamverdeler.

Donderdag

In alle vroegte koffers van zolder gehaald, die vanavond worden ingepakt voor een weekeinde in het Italiaanse Piemonte, waar vrienden Noor en Michiel vieren dat ze dit jaar samen vijftig worden. Dus komen er vijftig gasten in hun mooie huis in Pareto.

Hoofdredactioneel overleg met Ardi. Volgende week de redactieraad bijpraten. Soms voelt het bijna als een mentale spagaat: afbreken en opbouwen en tegelijkertijd een glasheldere koers voor ogen houden.

Morgen vliegen we naar Turijn.