Herfstwijn en misdienaartjes

In Oude stokken en Nordic walking al uitvoerig uit de doeken gedaan welke wijn zich kiplekker voelt bij kip. (En getuige de reacties en passant tegen wat zere benen met steunkousen geschopt.) Enfin, om bij Robert Kranenborg’s receptuur van gisteren nu weer met een Beaujolais aan te komen draven, vind ik te veel van het goede. Laat ik er vandaag daarom maar eentje nemen die haaks staat op de frivole, fleurige mondbeleving van de geadviseerde Fleurie. Al is het maar omdat morgen het weer al weer omslaat en we geen behoefte meer hebben aan koel te drinken rood. Een hartverwarmende editie is dan meer op zijn plek. Vandaar de eerste herfstwijn van het seizoen. En als we Erwin Krol mogen geloven doen we er verstandig aan een flinke voorraad aan te leggen. Ziehier Vinài dell’ Abbàte 2004, afkomstig uit Colli Orientali del Friuli. Rood van een abdij waar klaarblijkelijk de bewoners niet louter met misdienaartjes in de weer zijn geweest. Priester Nadalutti heeft zich - naar verluidt - opgeworpen als beschermengel van een druif die verloren dreigde te gaan, de pignolo. En dat vieren we nog steeds. Maar niet nadat het druivensap van de pignolo eerst twee jaar houtrijping en drie jaar flesrijping heeft gehad in de kelders van de Abdij di Rosazzo. Voorts wordt er geadviseerd om nog eens diep adem te halen, liefhebbers van Barolo en Brunello di Montalcino uit te nodigen, de wijn te karaferen, de kip te laten voor wat ie is, onbeperkt groot vlees aan te laten rukken om vervolgens voorzichtig een slokje te nemen. Groots, dierlijk, ruw, bloederig, tabakkerig, staalachtig rood valt u ten deel. Ik proefde de 2004 en ervoer een wijn, waarvan het leek alsof hij net geoogst was. Maar volgens de priesters schijnt geduld een mooie zaak te zijn met dit rood. ‘Probeer ‘m over tien tot vijftien jaar nog eens’, luidt hun advies. Wat zijn de weersverwachtingen voor de lange termijn?