Een goed jaar

Harold Hamersma legt uit dat goede of slechte wijnjaren niet bestaan. Goede wijnmakers wel.

Afgelopen week werd ik gebeld door een redacteur van Radio 1 die het drijfnatte vermoeden bevestigd wilde hebben dat 2011 waarschijnlijk een slecht wijnjaar zou worden. En of ik de luisteraars meteen uit de doeken kon doen welk jaar dan wel goed was.

De aanleiding was duidelijk: op het moment dat ik met hem aan de lijn hing, barstte het zoveelste noodweer los. Zelfs als het nu al herfst was geweest, zou er sprake zijn van een slechte herfst.

Overigens stellen ook gewone stervelingen me regelmatig de vraag ‘Wat een goed wijnjaar is’. Maar ik kan ’m nooit anders beantwoorden dan met de tegenvraag: „Waar?” Zo ook aan de reporter van Radio 1. Of hij misschien Nederland bedoelde? In dat geval was er inderdaad sprake van niet al te rooskleurige vooruitzichten, op zijn zachtst gezegd.

Maar als hij het over de rest van de Europese wijnbouw had dan zou er toch een fijnmaziger radio-interview dienen plaats te vinden. Misschien met alleen een focus wellicht op Frankrijk, Italië en Spanje, de drie grootste wijnproducerende landen ter wereld. Dan wilde ik wel graag benadrukken dat wijnlanden geen goede of slechte wijnjaren kennen.

Wijnstreken daarentegen wel. Immers, als er in de noordelijke Franse regio’s sprake was van regen, wind en kou tijdens het cruciale moment van de vruchtzetting aan de wingerd, kon er in het zuiden juist sprake zijn van ideale groeiomstandigheden.

Neem bijvoorbeeld het oogstjaar 2007. Vrij moeizaam voor Bordeaux, maar daarentegen weer aantrekkelijk voor rode en witte Bourgogne, en zelfs subliem voor Chablis. Toch is er zelfs bij deze constatering al sprake van een risico op generaliseren. Goede oogstjaren kunnen zelfs per wijnstreek, per druif en per wijnmaker verschillen.

Laten we de Val de Loire nemen, stelde ik de redacteur voor. Daarvan begint het wijngaardareaal bij St-Nazaire aan de Atlantische kust om zich hemelsbreed 400 kilometer uit te strekken tot aan Pouilly.

Voorts is daar ook nog sprake van verschillende druiven voor verschillende wijnen, en wijnstijlen. Rood, rosé en wit. Droog, halfzoet, zoet.

En dan misschien ook nog even aantippen dat in de zogeheten als ‘slecht’ te boek staande oogstjaren juist de goede wijnmakers opstaan. Deze weten in die jaren dat de natuur zich niet aan de spelregels heeft gehouden toch smakelijke wijnen te maken. En als zij de kwaliteit van de druiven te ver onder de maat vinden, gaat de oogst linea recta naar de coöperatie en bottelen zij niet onder eigen naam.

Een Loire-producent als Jacky Blot van La Taille aux Loup (wit; Montlouis en Vouvray) en Domaine de la Butte (rood; Bourgueil) heeft daarentegen weer een andere opvatting. In een interview in Proefschrift gaf hij als antwoord op de vraag of hij in grote wijnjaren geloofde: „Eigenlijk niet. Zelf ben ik meer een verdediger van gematigde jaren. Daar rollen naar mijn smaak vaak de beste resultaten uit. Bij zogenaamde grote jaren valt de ontwikkeling nog wel eens tegen, al is het begin veelbelovend.” Neemt niet weg dat het toch een feest was toen ik onlangs zijn Bourgueil Le Haut de la Butte proefde uit 2009, een jaar dat als ‘uitstekend’ te boek staat voor cabernet franc.

„Of zullen we het toch maar over wit hebben, voor het geval de zon weer gaat schijnen?”, informeerde ik in Hilversum. Dan kon ik vertellen over de chenin blancs van bio-dynamist François Chidaine. En dat dan aan de hand van zijn Montlouis sur Loire Clos Habert uit 2008. Een koel jaar dat gered werd door een Indian summer waarin Chidaine toch de ultieme expressie van chenin blanc wist te vangen. De rijpheid van gebakken ananas, passievrucht, peer met marsepein, het zoet-peperige van gember, zinderende zuren en een meedogenloze mineraliteit.

Prima verhaal, vond de redacteur. Of hij mij morgen kon terugbellen. En of ik hetzelfde verhaal dan nog eens kon doen. Maar dan in een minuut.

Domaine de la Butte Bourgueil 2009 19,95 euro. vinites.comMontlouis sur Loire 2008 Clos Habert 19,50 euro. vierheemskinderen.nl