Door de aarde verzwolgen

Fotograaf Kadir van Lohuizen (1963) reist in veertig weken van het zuiden van Vuurland, over de Pan-American Highway, naar Alaska. Hij bezoekt de vele migranten die langs de route leven en werken. Deel 7 van een tweewekelijkse rubriek.

The remains of the church of Gramalote, a town of more then 150 years old. Close to the border with Venezuela in Eastern Colombioa lies the idyllic town of Gramalote. About 6000 people live a peaceful life in a country that can be not so peaceful. But the days before December 17 2010 everything started to change. The earth starts to move and houses start to collapse. The mayor decides to evacuate everyone and on December 17 the over 150 year old town more or less ceased to exist. The action by the mayor prevented any loss of life, but the town won’t be rebuild, it is as if the earth has swallowed it. The inhabitants live in temporarily shelters in the vicinity or moved in with family in the nearby cities. A combination of lying on a fault and very extensive rains, most likely due to climate change, lead to the disaster.
The remains of the church of Gramalote, a town of more then 150 years old. Close to the border with Venezuela in Eastern Colombioa lies the idyllic town of Gramalote. About 6000 people live a peaceful life in a country that can be not so peaceful. But the days before December 17 2010 everything started to change. The earth starts to move and houses start to collapse. The mayor decides to evacuate everyone and on December 17 the over 150 year old town more or less ceased to exist. The action by the mayor prevented any loss of life, but the town won’t be rebuild, it is as if the earth has swallowed it. The inhabitants live in temporarily shelters in the vicinity or moved in with family in the nearby cities. A combination of lying on a fault and very extensive rains, most likely due to climate change, lead to the disaster. Kadir van Lohuizen / NOOR

Op 17 december vorig jaar begon opeens de aarde te bewegen. Een aardbeving was het niet, maar toch bewoog het. Het had al dagen ongekend hard geregend, niet alleen hier in Gramalote, vlakbij de grens met Venezuela, maar in grote delen van Latijns-Amerika. Klimaatverandering?

Het 150 jaar oude stadje met zijn zesduizend inwoners was idyllisch gelegen tussen de groene heuvels. Het was welvarend, het centrum waar boeren uit de wijde omtrek hun afzetmarkt vonden. Van het Colombiaanse conflict hadden de inwoners weinig last.

Wat er precies gebeurde weet niemand, maar op een gegeven moment begon de aarde een beetje te schuiven, en kwamen er scheuren in de muren. De burgemeester besloot tegen ieders zin om het stadje te evacueren. Terecht, want een paar dagen later lijkt het alsof Gramalote is getroffen door een orkaan én een aardbeving. Geen huis staat meer overeind, de kathedraal met twee torens heeft er nog maar één over. De inwoners wonen nu bij familie in het nabijgelegen Cúcuta of in de noodopvang die gebouwd is door het Colombiaanse Rode Kruis.

Maar het is moeilijk afscheid nemen. Elke zondag stroomt het stadje weer vol met bewoners die een markt houden alsof er nooit iets is gebeurd. De kerkdienst is in een garage. Er zijn plannen om Gramalote elders te herbouwen, maar waar is nog niet zeker.

Reis mee via de app voor de iPad of via www.viapanam.org