Schilderen in een tandartsstoel

Grote fresco’s maken was een teamsport, blijkt uit het puntige boekje Italiaanse fresco’s van Ernest Kurpershoek. De samenwerking ging zelfs zo ver dat de meester en zijn staf een gezamenlijk huishouden voerden. ‘Verveling kent vele slachtoffers. Nietzsche omschreef het verveeld zijn uit als ‘de onaangename windstilte van de ziel’. Voor Leonardo da Vinci (1452-1519) was

Grote fresco’s maken was een teamsport, blijkt uit het puntige boekje Italiaanse fresco’s van Ernest Kurpershoek. De samenwerking ging zelfs zo ver dat de meester en zijn staf een gezamenlijk huishouden voerden.

‘Verveling kent vele slachtoffers. Nietzsche omschreef het verveeld zijn uit als ‘de onaangename windstilte van de ziel’. Voor Leonardo da Vinci (1452-1519) was er niets onaangenaams aan. Hij moedigde zijn leerlingen juist aan veel te lanterfanteren; naar de wolken te turen, naar oude muren te staren, desnoods de blik te richten op een kiezelsteen - Nietzsche’s akelige ‘windstilte’ was voor Da Vinci een balsem voor het brein. En was dat brein eenmaal verlost van ‘het moeten’ dan was de weg vrij voor de ene na de andere associatie.

Het visuele bewijs van die mentale bevrijding wordt geleverd in Italiaanse fresco’s, een klein puntig en kundig boek van docent kunst- en architectuurgeschiedenis Ernest Kurpershoek. Het is een schetsblad van wat zou uitmonden in Da Vinci’s beroemde, grote fresco ‘Het laatste avondmaal’ in Milaan. Bijna letterlijk is op iedere tekening te zien hoe uit Jezus’ ene disgenoot de andere voortvloeit, als toonbeeld van écriture automatique.’

De volledige bespreking van Italiaanse fresco’s kunt u hier lezen.

 

    • een onzer redacteuren