Lagarde roept op tot actie

ackson Hole in de Amerikaanse staat Wyoming is op het eerste gezicht een ongewone plek om Europese banken en Europese regeringsleiders de wacht aan te zeggen. Eens per jaar, en dat was afgelopen weekeinde, bespreken centralebankiers en hun gasten uit de wetenschappelijke en financiële wereld daar de uitdagingen van hun dagelijks werk: hoe bereik je prijsstabiliteit, wat vermag het rentebeleid, wat zijn de instrumenten voor de economische groei in de regio en in de wereld?

Beleggers en speculanten hadden dagenlang reikhalzend uitgekeken naar en waren met transacties vooruitgelopen op de rede die Ben Bernanke, de voorzitter van het Amerikaanse stelsel van centrale banken, zou houden. Bernanke luchtte zijn hart. Hij riep regering en parlement op tot een beter besluitvormingsproces bij het begrotingsbeleid dan wat Washington heeft laten zien. Verder hield hij zijn kruit droog. Begrijpelijk. Politici voeren begrotings- en belastingbeleid. Zij hebben een kiezersmandaat. Centrale banken zijn in essentie ondersteunend, niet leidinggevend. Bernanke moet afwachten hoe de speciale commissie van het Congres de bezuinigingopgave op de Amerikaanse begroting concreet gaat uitvoeren.

De nieuwsshow werd, zeker voor Europese belanghebbenden, gestolen door Christine Lagarde, de nieuwe directeur van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). De voormalige minister van Financiën van Frankrijk riep in stevige bewoordingen op tot rappe kapitaalinjecties voor Europese banken. Dat moet bij voorkeur vanuit de particuliere sector gebeuren. Maar gezien de urgentie van de Europese schuldencrisis vindt Lagarde dat ook overheidskapitaal ingezet kan worden „indien noodzakelijk”. De versterking van de kapitaalbasis moet Europese banken weerbaarder maken tegen eventuele afwaardering van Europese schulden zoals zij die nu in hun boeken hebben staan én zorgen voor voortgang in de kredietverlening.

Lagarde heeft volkomen gelijk met haar oproep. Het onderlinge wantrouwen van Europese banken om elkaar geld te lenen is manifest, ondanks de recente geruststellende financiële stresstest. Amerikaanse partijen verlagen hun financiering aan Europese banken. Dit wantrouwen is het symptoom. De oorzaak ligt in de wetenschap dat sommige banken een uiterst zwakke schakel zijn in de financiële keten. De Europese regeringsleiders hebben op hun bijeenkomst van 21 juli, bij het tweede reddingsplan voor Griekenland, al 20 miljard euro gereserveerd voor kapitaalinjecties van Griekse banken. Het IMF is een cruciale financiële en beleidsmatige partner van Europa bij de steun aan en redding van Griekenland en andere schuldenstaten. Lagardes oproep noodt tot actie.