In Europa hebben hockeysters geen concurrentie

In de EK-finale wonnen de Nederlandse hockeysters zaterdag overtuigend van Duitsland. Op weg naar de Spelen blijft bondscoachMax Caldas sleutelen aan de nationale ploeg.

Netherlands' national hockey players celebrate with the trophy after the women's Eurohockey 2011 final match Germany vs Netherlands on August 27, 2011 in the western German city of Moenchengladbach. Netherlands won the match 3-0. AFP PHOTO / ROLAND WEIHRAUCH GERMANY OUT AFP

Als de hoofden maar leeg zijn kunnen de Nederlandse hockeysters iedereen de baas. Pas in de finale zaterdag tegen Duitsland gooiden de vrouwen alles van zich af en wonnen ze overtuigend de achtste Europese titel in tien EK’s. Op het oude continent kent Nederland geen gelijke, bleek maar weer eens op het kampioenschap dat eigenlijk met een finaleweekend toe kan.

Bondscoach Max Caldas was trots op zijn ploeg, die volgens hem „een eind heeft gemaakt aan de mythe dat je niet twee keer binnen zes weken kan pieken”. In Amstelveen won Nederland begin vorige maand al de Champions Trophy. In de EK-finale leed Duitsland zaterdag een kansloze nederlaag.

Over de nederlaag in de groepsfase tegen Spanje sprak niemand meer na de 3-0 van Lidewij Welten, die vlak voor het losbarsten van een enorme hoosbui de vrouwenfinale een terechte eindstand gaf. De Nederlandse speelsters vonden elkaar gemakkelijk en domineerden de wedstrijd.

De 29-jarige keeper Floortje Engels had een heerlijke middag, met houdbare ballen die haar niet een keer tot moeilijke reddingen dwongen. Voor Engels misschien wel jammer, aangezien zij met de 20-jarige Joyce Sombroek in een concurrentiestrijd verwikkeld is om eerste keus te worden voor de Olympische Spelen in 2012.

Engels en Sombroek spelen nu om en om, een vondst van Caldas. Gelukkige bijkomstigheid is dat Nederland zowel de Champions Trophy als het EK won, waardoor beide keepers een finale hebben gespeeld en zich niet achtergesteld hoeven te voelen. Niet dat Caldas lastige beslissingen uit de weg gaat, maar hij wil nog niet kiezen. „Ze hebben elkaar nodig om te excelleren.”

Onder bondscoach Herman Kruis werd Sombroek vorig jaar naar voren geschoven bij het WK in Argentinië, waar zij in de strafballenserie na de halve finales de doorslag gaf. Ze speelde vorige maand ook een beslissende rol in de shoot-out van de finale van de Champions Trophy.

Engels spreekt van een keuze die „heel duidelijk” is gemaakt. „En ik kan daar wel achter staan.” Volgens Sombroek wil Caldas hen allebei prikkelen en kansen geven. „We pakken dat goed op.” De twintigjarige keeper van Laren heeft hierin naar eigen zeggen „een heel open relatie” met Engels. „Natuurlijk was het in het begin lastig. Maar we zorgen er nu bij de warming-up voor dat degene die speelt goed voorbereid is. Daarin steunen wij elkaar.”

Het lijkt voer voor de de feedbacksessies die Caldas maandelijks op onaangekondigde tijdstippen houdt. Daar moeten spanningen en frustraties tijdig aan de oppervlakte komen door elke speelster twee positieve en twee negatieve aspecten van een ploeggenoot te laten beschrijven. „Ja, ik heb Floortje ook wel eens aangedragen”, zegt Sombroek, die in het midden laat waarover dat ging.

Iedereen kent elkaars nukken en anders vormen de kleurencodes voor de psychologische profielen een handleiding hoe met elkaar om te gaan. De menselijke aanpak van Caldas heeft van de bonte groep van sterren en stille krachten een team gesmeed van hockeysters die veel van elkaar dulden. Dat komt goed uit, want de groep gaat vanaf september drie dagen per week met elkaar trainen.

Dat moet leiden tot meer doelpunten zoals de 2-0 tegen Duitsland. Een aanval over veel schijven reikte uiteindelijk tot bij eindstation Ellen Hoog. Marilyn Agliotti had bij de 1-0 bij een strafcorner al geprofiteerd van de verwarring die Maartje Paumen stichtte, door te passen in plaats van zelf op doel te pushen.

Caldas maakt niemand binnen zijn groep groter dan nodig, althans niet in het openbaar. Zo zei hij dat het verslagen Duitsland „met de beste speler van het laatste jaar” Natascha Keller speelde, daarbij voorbijgaand aan zijn eigen aanvoerder Maartje Paumen. Die won dit seizoen op clubniveau weer eens alles en met het nationale elftal ook twee prijzen. „Zij kan de volgende worden”, wilde Caldas nog wel kwijt.

Momenteel is trouwens de Argentijnse Luciana Aymar de beste hockeyster ter wereld. Op de Olympische Spelen treft Nederland ongetwijfeld weer de formatie rond deze superster uit Rosario. Net als bij de Champions Trophy, komende winter in Argentinië, zal Nederland in ‘Londen 2012’ tegenstanders van formaat op een mondiaal toernooi treffen. In Europa hebben de Nederlandse hockeysters geen echte concurrentie. Maar dat is geen nieuws.