Geen concurrentie in Europa

In de finale van het EK wonnen de hockeysters overtuigend van Duitsland.

Bondscoach Max Caldas blijft sleutelen aan zijn team op weg naar de Zomerspelen.

De Nederlandse hockeysters vieren hun Europese titel met champagne. Foto ProShots MONCHENGLADBACH - EK Hockey , GANT Eurohockey Championships 2011 Women , Nederland - Duitsland , 27-08-2011, Warsteiner Hockeypark , finale , Nederland wint het ek . vlnr Lidewij Welten , Ellen Hoog , Maartje Paumen , Naomi van As , Joyce Sombroek en Floortje Engels krijgen de champagne fles niet open . Jasper Ruhe

Als de hoofden maar leeg zijn kunnen de Nederlandse hockeysters iedereen de baas. Met een ploeg die de indruk wekte in het geheel niet nerveus te zijn sleepte Nederland zaterdag de achtste Europese titel, van in totaal tien EK’s voor vrouwen, in de wacht. De nederlaag tegen Spanje in de groepsfase was slechts een vage herinnering.

Bondscoach Max Caldas was trots op zijn team, dat volgens hem „een eind heeft gemaakt aan de mythe dat je niet twee keer binnen zes weken kan pieken”. In Amstelveen werd begin vorige maand al de Champions Trophy gewonnen. In de EK-finale ging Duitsland er zaterdag hard af tegen een ontketend Nederland.

Over ‘Spanje’ sprak dan ook niemand meer na de 3-0 van Lidewij Welten, die vlak voor het losbarsten van een enorme hoosbui de finale een terechte eindstand gaf. De Nederlandse speelsters vonden elkaar gemakkelijk. Zo kwam de 2-0 tot stand na een aanval die over veel schijven uiteindelijk tot bij eindstation Ellen Hoog reikte. Marilyn Agliotti had bij een strafcorner al geprofiteerd van de verwarring die Maartje Paumen stichtte, door te passen in plaats van te drukken.

Het gastland lukte aanvankelijk niets. Pas na twintig minuten kon het Duitse publiek opveren bij het eerste gevaar voor het doel van Floortje Engels. Die kegelde de Duitse spits Maike Stöckel onderuit, na de bal te hebben gespeeld met haar beenbeschermers. De 29-jarige Engels had een heerlijke middag, met goed houdbare ballen die haar niet een keer tot moeilijke reddingen dwongen. Voor haar misschien wel jammer, aangezien zij met de 20-jarige Joyce Sombroek in een concurrentiestrijd verwikkeld is om eerste keus te worden voor de Olympische Spelen in 2012.

Engels en Sombroek spelen nu om en om, een vondst van Caldas. Geluk daarbij is dat zowel de Champions Trophy als het EK gewonnen werd, waardoor beide keepers een finale hebben gespeeld en zich dus niet achtergesteld hoeven te voelen. Niet dat Caldas lastige beslissingen uit de weg gaat, maar hij wil gewoon nu nog niet kiezen. „Ze hebben elkaar nodig om te excelleren.”

Onder bondscoach Herman Kruis werd Sombroek vorig jaar naar voren geschoven bij het WK in Argentinië, waar zij in de strafballenserie na de halve finales de doorslag gaf. Ook in de shoot-out in de finale van de Champions Trophy in Amstelveen vorige maand was ze beslissend.

Engels spreekt van een keuze die „heel duidelijk” is gemaakt. „En ik kan daar wel achter staan.” Volgens Sombroek wil Caldas hen allebei prikkelen en kansen geven. „We pakken dat goed op.” De twintigjarige keeper van Laren heeft hierin naar eigen zeggen „een heel open relatie” met Engels. „Natuurlijk was het in het begin lastig. Maar we zorgen er nu bij de warming-up voor dat degene die speelt goed voorbereid is. Daarin steunen wij elkaar.”

Het lijkt voer voor de de feedbacksessies die maandelijks op onaangekondigde tijdstippen ingelast worden door Caldas. Daar moeten spanningen en frustraties tijdig aan de oppervlakte komen door elke speelster twee positieve en twee negatieve aspecten van een teamgenoot te laten beschrijven. „Ja, ik heb Floortje ook wel eens aangedragen”, zegt Sombroek, die in het midden laat waarover dat ging.

Iedereen kent elkaars nukken en anders vormen de kleurencodes voor de psychologische profielen een handleiding hoe met elkaar om te gaan. De menselijke aanpak van Caldas heeft van de bonte groep van sterren en stille krachten een team gesmeed van hockeysters die veel van elkaar dulden. Dat komt goed uit, want de groep gaat vanaf september drie dagen per week met elkaar trainen.

Of Caldas de pijnlijke besluiten die hij in het pre-olympische seizoen nog zal moeten nemen intern wel goed communiceert, blijft de vraag. Voor de buitenwereld was het thuislaten van Laren-speelster Wieke Dijkstra „om hockeytechnische redenen” alvast geen goed voorbeeld van transparantie. Caldas: „Het hoort bij mijn taak om mensen blij te maken en mensen teleur te stellen.”

De Argentijn maakt niemand binnen zijn groep groter dan nodig, althans niet in het openbaar. Zo zei hij dat het verslagen Duitsland „met de beste speler van het laatste jaar” Natascha Keller speelde, daarbij voorbijgaand aan zijn eigen aanvoerder Maartje Paumen. Die won dit seizoen op clubniveau weer eens alles en met het nationale elftal ook twee prijzen. „Zij kan de volgende worden”, wilde Caldas nog wel kwijt.

Momenteel is trouwens de Argentijnse Luciana Aymar nog de beste hockeyster ter wereld. Op de Olympische Spelen treft Nederland ongetwijfeld weer de formatie rond deze superster uit Rosario. Dan ook pas weer – de Champions Trophy 2012 niet meegerekend – zal Nederland opnieuw een tegenstander van formaat op een mondiaal podium treffen. Zolang, in de woorden van Caldas, de hoofden leeg zijn en de harten vol bestaat er in elk geval op eigen continent geen concurrentie voor de Nederlandse hockeysters. Maar dat is geen nieuws.

    • Bart Hinke