Alsof Godzilla naar New York kwam

Het had iets verslavends om het nieuws rond de aanstormende orkaan te volgen. Om te zien welke voorbereidingen er in New York werden getroffen, hoe mensen omgingen met de wetenschap dat Irene hen over een paar uur zou bereiken – brace for impact. Het was ook enigszins surrealistisch: het idee dat de storm over het

Het had iets verslavends om het nieuws rond de aanstormende orkaan te volgen. Om te zien welke voorbereidingen er in New York werden getroffen, hoe mensen omgingen met de wetenschap dat Irene hen over een paar uur zou bereiken – brace for impact.

Het was ook enigszins surrealistisch: het idee dat de storm over het land woedde en met een snelheid van twintig kilometer per uur – langzaam maar onafwendbaar – op weg was. Een storm waarvan verwacht werd dat hij een tapijt van regen zou uitstorten en het glas uit de sponningen zou zuigen. Dat het ditmaal in New York zou plaatsvinden, de stad die iedereen kent – dan wel van een bezoek, dan wel van films en televisie – maakte het nog bizarder. Het voelde alsof Godzilla zich een weg naar de stad toe baande.

Voor mijn gevoel bleven veel New Yorkers de orkaan ook een surrealistisch gegeven vinden. De berichten die ik zondag las waren ruwweg te verdelen in twee groepen. De eerste groep was de ‘Oké: ik heb drie flessen wodka, extra veel poptarts en Monopoly Tropical Tycoon ingeslagen: ik ben er klaar voor’-groep – dit was duidelijk de groep waar ik ook bij had gehoord. Zij beschouwden het orkaanalarm als iets onwerkelijks, alsof er een zombie-uitbraak was afgekondigd (op een van de foto’s stond een huis met dichtgetimmerde luiken, waarop was geschilderd ‘bring it on, zombies’).

Uit die berichten sprak een lichte spanning, een opwinding over het onbekende wat komen ging. Gepaard met veel ironische grapjes: zo was er het Orkaan Irene Drinkspel (een shot voor iedere keer dat de orkaan in je Facebook-tijdlijn genoemd wordt), onder de titel ‘Priorities’ circuleerde er een foto van de lange rij bij de slijterij en zette een jongen een rap op het internet waarin hij knappe meisjes uitnodigde om bij hem te komen schuilen. Op Twitter was Irene Tien voor het eerst minder blij met haar naam:,,Btw, tweeting @irene doesn’t deliver messages to the hurricane. Sorry.

En dan was er de tweede groep berichten: de ‘Het wordt erg’-groep. Er werd verteld over de slachtoffers die al waren gevallen, en over de miljoenen huishoudens die zonder elektriciteit zaten. Er werd voorspeld dat de wind toe zou nemen tussen de wolkenkrabbers. Er was een schema waarin stond dat New York de op een na slechtste stad in de VS was om door een orkaan getroffen te worden (Miami is nummer één). Bij de foto’s van zandzakken en de reportage over een kanaal vol giftig water dat via de storm over de stad zou worden verspreid, stond vaak de zin: ‘It’s getting real’ – als er straks gebouwen instorten, is het niet onwerkelijk meer.

Uiteindelijk was er regen, wind en stroomde de Hudson even buiten zijn oevers. Al snel was er ook een filmpje waarin te zien was hoe mensen in de stromende regen aan het voetballen waren. Op Times Square, op slippers. New Yorks luchtigheid bleek – gelukkig – terecht.