Hij: 'De luxe is er langzaam ingeslopen'

Wil Basten (63), chauffeur bij het rolstoelvervoer:

„Ik houd van gewoon eten, een schnitzel met friet en sla vind ik goed genoeg. We hebben ook geen zwembad of speeltuin nodig op de camping. We gaan vaak naar boerencampings. Omdat we de caravan naast de deur hebben staan, kunnen we vertrekken wanneer we willen. We vallen van de ene vakantie in de andere, zeggen we weleens. En we krijgen ook nog vakantiegeld, dat komt ons gewoon aanrollen.

„Ik heb bijna veertig jaar in de winkelwagen gewerkt. Zesenhalve dag per week. Door de prijzenoorlog bij de supermarkten moesten we er in 2004 mee ophouden. Ik was op. Mijn rug, knie en heupen begaven het en van de verzekering kregen we niks omdat de doktoren niets konden vinden. Het was een rottijd toen ik gestopt was. Ik kon mijn ei niet kwijt. Normaal was ik iedere avond tot tien uur in het magazijn bezig, nu had ik vrij. Het heeft een half jaar geduurd voordat ik eroverheen was.

„Ik kreeg al snel een baan als chauffeur bij het rolstoelvervoer. Een lot uit de loterij, zo kon ik nog steeds met mensen werken. Ik spreek nog weleens over ‘vroeger, toen we nog werkten’.

„Mijn huidige baan is ook zwaar, maar ik zit toch de hele dag op mijn kont. In die twee weken vakantie die we voor 2004 hadden, sliep ik de eerste dagen vooral en in de tweede week was ik alweer met de bestellingen bezig. En als we gingen wandelen, namen we alles zelf mee. We vonden het te gortig om twee euro voor een glas cola op het terras te betalen. We lunchten met broodje en bierworstjes die we in de supermarkt hadden gekocht. Nu gaan we gewoon op het terras zitten, die luxe is er langzaam ingeslopen.”

Alex van der Hulst