Je schoonzus stiekem filmen

Veel rechtszaken halen de krant niet, maar zijn beeldend voor wat er speelt in het land.

Zoals een man die zijn schoonzus bespiedde in haar huis, met kleine camera’s.

Wie: Bart M.Waar: rechtbank BredaStaat terecht voor: het heimelijk maken van een afbeelding met camera’s in woningen van schoonfamilie.

De 36-jarige verdachte ziet eruit als een keurige schoonzoon. Fris, kort blond stekeltjeshaar, blauwwit geblokte blouse. Hij wordt verdacht van ‘het vervaardigen van afbeeldingen, waardoor belangen zijn geschaad’. Dat klinkt alsof hij illegaal het logo van een bedrijf heeft nagemaakt, maar het gaat om het bespieden van een lid van de familie in haar eigen huis.

Bart M. kocht vorig jaar op internet twee kleine cameraatjes, ongeveer ter grootte van een duim. Aan het eind van het jaar werden ze teruggevonden – in de wc van zijn schoonouders en in de badkamer van zijn zwager en zijn vrouw. De schoonzus merkte het cameraatje op toen ze op een woensdagochtend in december na het hardlopen een douche nam. De ingeschakelde politie verdacht eerst haar eigen echtgenoot. Wie anders kon er een camera in haar badkamer ophangen? Bart M. biechtte niet meteen op dat hij het had gedaan. In eerste instantie werd hij zelfs boos toen er naar hem werd gekeken. Maar een dag later bekende hij aan de politie de cameraatjes „in een opwelling” te hebben geplaatst.

Volgens de officier van justitie heeft Bart een „preoccupatie” met het bespieden van de vrouw van zijn zwager. Dat is ernstig, zegt zij, omdat spionage vaak een voorstadium is van ernstiger strafbare feiten. Bart weet niet waarom hij het heeft gedaan. Filmen dat de vrouw zich zou uitkleden was „niet primair” zijn doel, zegt hij tegen de rechter. Hij was die woensdagochtend bij zijn schoonmoeder op de koffie, toen uit een telefoontje bleek dat haar dochter op het punt stond te gaan hardlopen. Bart M. lichtte haar huissleutels van het haakje in het huis van zijn schoonouders, haalde thuis snel een van de twee cameraatjes op en bevestigde die in haar douchecel. Toen hij het cameraatje wilde gaan ophalen, had zij het al gevonden.

Tijdens de zitting stelt M. zich beleefd, maar niet per se meegaand op. „Dat is úw interpretatie van het dossier”, zegt hij als de rechter concludeert dat M. de camera’s heeft besteld om de vrouw van zijn zwager te bespieden. Zelf zegt hij dat hij toen nog niet wist wat hij precies met de cameraatjes wilde. Misschien, dacht hij, komen ze ooit nog eens van pas om de werkster te controleren? De rechter gelooft dat niet. „U hebt ze besteld en gewacht tot er niemand thuis was om ze op te kunnen hangen.” M. heeft inmiddels hulp gezocht, en wacht op therapie waarin „een heleboel naar boven zal moeten komen”. Zijn huwelijk houdt stand, vertelt hij. Ook met zijn schoonouders is het contact hersteld, maar zijn zwager en diens vrouw heeft hij niet meer gezien. Vooruitlopend op de therapie denkt hij dat het allemaal te maken heeft gehad met „het willen hebben van een machtsgevoel” om de voortdurende „angst voor afwijzing” waar hij onder lijdt, te onderdrukken. Zijn advocaat zegt dat haar cliënt niet wegloopt voor wat hij heeft gedaan. Hij wil ook niet dat zij vrijspraak voor hem bepleit. De officier van justitie eist 80 uur werkstraf, waarvan 30 uur voorwaardelijk. De politierechter legt 50 uur werkstraf op en een maand voorwaardelijke gevangenisstraf.

De vrouw van zijn zwager is niet naar de zitting gekomen, haar vader en de buurvrouw wel. „Hij heeft geen idee wat hij haar heeft aangedaan”, zegt zij „in haar eigen huis”. M. heeft de beelden uit de douche misschien niet kunnen bekijken, maar de politie heeft dat wel moeten doen.

Rectificaties / gerectificeerd

Correcties & aanvullingen

Bij de rubriek ‘De zitting’ (vrijdag 26 aug, pagina 9) is de naam van de auteur weggevallen. Merel Thie schreef het artikel.

    • Merel Thie