In New York neem ik de wereld over

Drie miljoen fans kijken maandelijks naar het modeblog van Andy Torres.

Vanuit haar ‘holletje’ in Amstelveen verovert de Mexicaanse de wereld.

zin portret andy torres, vrijdag 26 augustus 2011 artikel rolinde hoorntjes

Ze groeide op in een Mexicaans provinciestadje en droomde van een carrière in Parijs. Inmiddels is ze verkozen tot één van de tien invloedrijkste modebloggers wereldwijd. Drie miljoen fans kijken maandelijks op haar website www.stylescrapbook.com. Na Scarlett Johansson en Penélope Cruz is ze het nieuwe gezicht van modeketen Mango. En ze woont in Amstelveen.

Andy Torres (27) doet de deur van haar eenkamerappartement open in piepkleine, rode shorts (‘American Apparel, vanochtend ontvangen’) en torenhoge hakken van Alexander Wang. Ellenlange benen, onder een marineblauw jasje en sluik, donker haar. Met haar 1 meter 80 oogt ze eerder Nederlands dan Mexicaans.

Waar komt de interesse voor mode vandaan?

„Vroeger waren mijn zus en ik zo lang dat we niets pasten. Als we naar de winkel gingen om spijkerbroeken te kopen waren die zo kort dat mensen vroegen of ‘het regende’. Ze noemden me Daddy Longlegs, naar een Mexicaanse tekenfilmspin met een heel klein lichaampje en hele lange poten. Dat kwetste me, maar ik vocht niet terug. Ik was heel introvert, heel verlegen. Ik vroeg mijn moeder of ik geen operatie kon laten doen. Omdat we geen broeken in de winkel konden kopen, ging mijn moeder zelf onze kleding maken. Vanaf een jaar of 7, 8 zat ik naast haar achter de naaimachine. En zo leerde ik langzaam patronen maken. Ik gebruik nog steeds patronen van toen ik dertien was.”

Maar lange benen...

„Ja, ja, ik heb ook zeven jaar aan hoogspringen gedaan op internationaal niveau. Als ik ermee was doorgegaan, deed ik het nu waarschijnlijk op olympisch niveau. Op een gegeven moment ben ik gestopt. Ik wilde uitgaan met vriendinnen, een gewoon leven. Na de middelbare school verhuisde ik naar Canada en daar was iedereen zo lang.”

Wat ging je daar doen?

„Ik ging naar Montreal om Frans te leren. Ik wilde redacteur worden bij Vogue. Ik groeide op in Irapuato, een provinciestad waar niets gebeurt. Ik wilde me graag uitdrukken op het gebied van mode, maar dat kon niet. Waarom heb je dat aan, vroegen mensen dan.

„Na Montreal ben ik begonnen aan een modeopleiding in Mexico, maar de leraren wisten niet eens wie Tom Ford was. Toen zei ik: ‘Mam, bespaar je het geld, ik ga naar Europa.’”

En het werd Amstelveen.

„Door mijn vriend Richard. Ik heb hem ontmoet in Montreal. Hij is Zuid-Afrikaans, maar zijn ouders woonden al een paar jaar in Hoofddorp. Op mijn 23ste ben ik bij hem en zijn familie ingetrokken. Na anderhalfjaar besloten we een huis te zoeken in Amsterdam, maar we konden niets vinden tegen een redelijke prijs. Toen dachten we, waarom niet Amstelveen?”

Beviel Nederland?

„Het was dat, of in Irapuato blijven. En dan was ik echt van een klif afgesprongen. Het winkelcentrum met slechte merken, vriendinnen die over elkaar roddelden, ik kon daar niet naar terug. Ik wilde de wereld zien en nieuwe mensen ontmoeten.”

En?

„De eerste twee jaar in Nederland waren een complete depressie. Om te beginnen het weer. Ik kende niemand, terwijl mijn vriendje al aan het werk was. Ik heb bij alle modetijdschriften gesolliciteerd, maar werd afgewezen omdat ik geen Nederlands sprak.”

Maar je liet het er niet bij zitten.

„Ik heb heel vaak op het punt gestaan om naar Mexico terug te gaan. Ik kende niemand hier. Ik deed niet wat ik wilde. Maar omdat ik al op heel jonge leeftijd aan individuele sporten deed, ben ik opgevoed met het idee dat je een sterke persoonlijkheid moet zijn. Ik onthoud dus altijd: ‘Andy, als jij het niet doet, gaat niemand het voor je doen’. Dus toen ik op een dag de website van de Sartioralist zag, besloot ik te beginnen met mijn eigen blog.”

Meteen succes?

„Tot vorig jaar had ik nog een bijbaantje bij InWear op Schiphol. Dan kwamen er mensen in de winkel die me herkenden van het blog: kijken en staren. Dat vond ik wel raar.”

Dus je werd al herkend?

„Eigenlijk in 2009 voor het eerst. Ik ging naar de Fashion Week in Parijs. Ik stond in de rij op heel gewone flatjes, toen ik opeens hoorde: ‘Ah, jij bent dat meisje van Stylescrapbook!’ Toen begonnen fotografen foto’s te maken. Die verschenen een jaar later nog in Harper’s Bazaar. De rest van de week liep ik elke dag op hakken.”

Een droom die uitkomt?

„Ja, mijn blog is mijn baby, de reden waarom ik opsta elke dag. Vroeger keek ik naar de Devil wears Prada, dat was dan mijn ultieme droom. Mijn leven nu is beter, nu werk ik voor mezelf. De foto’s voor het blog maken we in het weekend. Ik stel de outfits samen, mijn vriend is mijn fotograaf. Hij regelt de zakelijke kant van het bedrijf. En hij heeft daarnaast een fulltime baan als financieel analist.”

Hij is heel belangrijk voor je.

„Mijn vriend is alles. Zonder hem zou het niet lukken. Er gebeurt zo veel in mijn leven. Alles draait om mij. Een ander vriendje was vast al doodgegaan van jaloezie.”

Wie is je back up als hij er niet is?

„Niemand.”

Dat klinkt resoluut.

„Als we ruzie zouden krijgen, bel ik mijn moeder. Maar hier? Niemand. Het is lastig om vrienden te maken. Ik heb wel kennissen ontmoet in de modewereld, maar ik ben hier bijna nooit. Ik ben altijd onderweg. Als ik nu in Amstelveen ben, wil ik niet eens meer naar buiten. Dit appartement is mijn kleine holletje. Ik heb ook veel te veel te doen. Het bewerken en archiveren van foto’s, het beantwoorden van e-mails. Dus ja, het is een moeilijk leven. Ik vlieg van stad naar stad, maar ik zie niets. Ik ben weg van mijn familie. Mensen zeggen dat ze je beste vriend zijn, terwijl dat uiteindelijk niet zo blijkt te zijn.”

Mis je je familie?

„Ja. Maar ik ben eraan gewend. Soms spreek ik ze een maand niet.”

Eenzaam.

„Ja. Als ik me verdrietig of depressief voel dan luister ik muziek. Dan ga ik dansen op mijn sokken in de kamer. Ik laat me niet neerslachtig maken, want ik geloof dat je dan slechte dingen aantrekt.”

Hoe zie je de toekomst?

„Over een gezinsleven denk ik nu nog niet na. We moeten naar een plek als Londen of New York om het blog nog veel meer te laten groeien. En we willen ook een bedrijf beginnen in social media consulting.”

Wat is er dan gebeurd met Parijs?

„In Parijs heb ik toch meer het idee dat ik met vakantie ben. Ik ben erg romantisch, dromerig en onschuldig. Parijs zou me ontspannen, terwijl ik iets nodig heb wat me wakker schudt. Als ik in New York ben, heb ik het idee dat ik de wereld kan overnemen.”

Nieuwe dromen dus?

„Soms ben ik bang dat ik alles te veel beredeneer en daardoor keuzes maak die te ver van me af staan. Ik ben heel erg conflictmijdend. Ik zou wel directer willen zijn, maar dat durf ik niet. Dan maakt het me toch weer te veel uit wat mensen van me denken.”

    • Rolinde Hoorntje