Caesar

Ik zit met mijn collega in de trein. Haar zoon heet ook Joost, ‘Jozer’ noemt ze ’m. Van wat ik doorgaans van de overkant van mijn bureau meekrijg, is hun moeder-zoonrelatie er één waarin zij alles doet om hem tevreden te houden en hij consequent ondankbaar reageert. Hij is achttien – wat wil je. Nu sms’t ze hem wat hij straks wil eten.

‘Poep’ sms’t hij terug. Humor is zijn redeeming quality.

Er is een schreeuwend verlangen naar leiderschap. Je leest het elke dag op de opiniepagina’s. In Europa, naar iemand die los van zijn of haar nationaliteit durft te denken en een oplossing doorduwt die goed is voor alle Eurolanden. In de VS, naar iemand die boven de vastgeroeste partijpolitiek uitstijgt en consensus creëert. In het Midden-Oosten, naar iemand die een democratische stabiliteit kan brengen na alle volksopstanden.

Mijn collega wil haar zoon Joost meteen terugsms’en wat ze allemaal voor hem zou kunnen klaarmaken. Niet doen, zeg ik. Overtref hem. Ze kijkt me gek aan, twijfelt, en stuurt dan terug: ‘Poep; spreekt me aan.’

Overal in de stad hangen nu abri’s van Cesar Millan, de hondenfluisteraar op National Geographic. Hij heeft een zilver ringbaardje en een kuif en praat met een heel kleine stem. Ik ben zo ongeveer verslaafd aan zijn tv-show. Hij gaat naar blanke gezinnen in lommerrijke buitenwijken, waar Mexicanen alleen komen om gazons te millimeteren en zwembaden schoon te maken tegen 40 procent van het minimumloon. En daar is dan ineens Cesar Millan, ooit zelf illegaal over de grens gekomen. Binnen drie minuten heeft hij de kuithoge keffertjes die al jaren het gezin terroriseren volledig onder appèl.

Cesar Millan: „Mensen zijn de enige diersoort die een instabiele roedelleider volgen.”

Net als ze zegt dat ze iets lichts wil eten, iets gezonds, sms’t zoon terug: ‘Non-biologische biefstuk met raspatat.’ Geen aanhef, geen alsjeblieft. Flink zijn, zeg ik, laten zien dat je niet bezwijkt onder druk. Ze sms’t terug: (de voedselnachtmerrie van elke puber) ‘Liever courgette gevuld met aubergine.’

Cesar Millan: „Honden zijn niet het probleem, mensen die honden niet begrijpen zijn het probleem.”

De telefoon buzzzt meteen weer. ‘Raspatat met biefstuk!’ Ze weet inmiddels haar rol: ‘Dan toch maar poep.’

Cesar Millan: „Discipline en straf zijn er niet om te laten zien wie de baas is; het gaat erom dat je verantwoordelijkheid neemt voor een levend wezen dat je je wereld in hebt gebracht.”

Het lijkt langer te duren voordat hij terug sms’t. De telefoon buzzt weer: ‘Anders een caesar salad??’ Mijn collega straalt. Ergens schijnt een lichtje op Cesar Millan, hoop in bange tijden.

JOOST DE VRIES

    • Joost de Vries