Nutteloze kilometers

Het weer was aangenaam geweest die avond. Aangenaam op een manier waarop het dat ook in het voorjaar kan zijn: fris met hoop op verbetering. Het zat in de lucht zoals het in het voorjaar in de lucht zit. Alsof het morgen de eerste warme dag van het jaar zou zijn. Een fragiele warmte. Te vroeg geboren en waarschijnlijk niet levensvatbaar, maar een opluchting na de grauwheid van de afgelopen maanden.

Althans, zo voelde het toen ik drie uur geleden naar m’n auto liep, maar het was natuurlijk onzin. Het was vrijdagnacht en diep in de herfst. Ik had ruim tweehonderd kilometer gereden en was bijna thuis. Nog vijf kilometer te gaan in een nacht waarop je, ongeacht hoelang je al in de auto zit, altijd te dichtbij woont.

Het was de onrust die nog niet naar huis wilde. Een prettig gevoel waarvan ik nooit begreep waardoor het veroorzaakt werd. Het kon het mooie weer van de vroege avond zijn en de herinnering aan het voorjaar die nog steeds in de auto hing. Of de onwezenlijke stilte in de auto waar niets anders te horen was dan de plakkende ruis van de banden en het monotone roffelen van de uitlaat.

Een stilte die door de zwaailichten van een geruisloos passerende ambulance bijna tastbaar geworden was. Een stilte die naijlde lang nadat de ambulance uit het zicht verdwenen was en me hier op de A16 achtergelaten had. Vier verlaten rijstroken in beide richtingen. Oneindig ver. In elk geval zo ver ik wilde. Het maakte niet uit waardoor het veroorzaakt werd, de onrust had altijd gelijk. Vannacht zou ik doorrijden tot het licht werd en ik wist ook al waarheen.

Maar ik wist ook dat ik over drie minuten bij de afslag richting Dordrecht zou zijn en daar zou gaan twijfelen. Want nu het besluit genomen was, was de onrust verdwenen en moest ik het doen met alleen het verlangen. Een onbestemd verlangen tegenover het besef dat ik eenmaal voorbij de afslag nog minstens zeshonderd kilometer te gaan zou hebben. Een paar seconden waarin het nutteloze kilometers zouden lijken. Nutteloze kilometers gevolgd door eindeloze verveling in verkeerd gekozen bestemmingen waar de lucht grauw en de restaurants gesloten zouden zijn. Omdat het nou eenmaal herfst was en de toeristen al lang naar huis waren. Secondenlang zou het beter zijn om naar huis te gaan en nog wat te drinken in café De Tijd. Maar waarschijnlijk zou ik morgen ontbijten in Normandië. Waarschijnlijk, omdat ik me meende te herinneren dat het morgen de eerste mooie dag van het jaar zou zijn.

Taco Börger vervangt Paulien Cornelisse, die komende week weer terug is.