Klassejustitie? Pathologische leugenaar!

Het is bewezen dat Nafissatou Diallo gehaast seksueel contact heeft gehad met DSK, maar er is geen bewijs dat dit niet vrijwillig was. Diallo liegt, stelt Heleen Mees.

Volgens Dorine van Norren riekt het besluit om de zaak tegen Dominique Strauss-Kahn te staken naar klassejustitie (Opiniepagina, 23 augustus). Het had Van Norren gesierd als ze eerst de 25 pagina’s tellende verklaring van de New Yorkse officier van justitie had gelezen, die sinds maandagmiddag op internet staat, alvorens een oordeel te vellen.

Dan had ze kunnen weten dat Nafissatou Diallo bij haar asielaanvraag niet heeft gelogen over een groepsverkrachting door soldaten in haar moederland Guinea. Dat is dus ook niet de reden voor het Openbaar Ministerie in New York om de vervolging te staken.

Twee dagen na de vermeende poging tot verkrachting door Dominique Strauss-Kahn, die op dat moment in de beruchte gevangenis op Rikers Island werd vastgehouden en onder zelfmoordtoezicht stond, vroegen de officieren van justitie die belast waren met het onderzoek aan Diallo of ze eerder slachtoffer was geweest van verkrachting of aanranding. Diallo bevestigde dat. Ze vertelde hoe ze was verkracht door een groep soldaten die haar huis waren binnengevallen in Guinea.

Dit verhaal over groepsverkrachting herhaalde ze twee weken later in geuren en kleuren. Ze vertelde in detail hoeveel soldaten bij de aanval waren betrokken en hoe de soldaten haar tweejarige dochter uit haar armen hadden getrokken. Ook toonde Diallo aan de officieren van justitie de littekens die ze zou hebben opgelopen bij de aanval.

Volgens de aanwezige officieren van justitie bracht Diallo het verhaal van de aanval telkens vol overtuiging en met veel emotie. Ze huilde. Ze sprak aarzelend. Ze leek radeloos, net als toen ze in het ziekenhuis overtuigend had verteld over de poging tot verkrachting door Strauss-Kahn.

Twee weken daarna vertelde Diallo, kennelijk op aandringen van haar advocaat, aan de officieren van justitie dat ze het verhaal over de groepsverkrachting had verzonnen. Als reden gaf ze op dat ze bij haar asielaanvraag over de groepsverkrachting had gelogen en dat het haar daarom beter leek om eraan vast te houden. Bovendien, wierp ze de onderzoekers voor de voeten, stond ze niet onder ede toen ze het verhaal van de groepsverkrachting opdiste.

Toen vervolgens uit aanvullend onderzoek bleek dat Diallo in haar asielaanvraag van de groepsverkrachting helemaal geen melding had gemaakt, verklaarde ze dat ze het verhaal over de groepsverkrachting destijds wel uit haar hoofd had geleerd, maar dat ze uiteindelijk had besloten om de verkrachting niet op te nemen in haar schriftelijke asielaanvraag.

Dat Diallo met volle overtuiging een volkomen verzonnen verhaal – over een verkrachting maar liefst – als waar feit kon vertellen, werd haar uiteindelijk fataal, aldus de officier van justitie.

De groepsverkrachting was beslist niet het enige waarover Diallo loog. Volgens de officier van justitie loog ze in vrijwel elk substantieel interview over grote en kleine zaken, zowel over zaken betreffende haar achtergrond als over haar acties na de vermeende aanval door Strauss-Kahn.

Zo vertelde ze aanvankelijk, in het ziekenhuis, dat ze in de hotelsuite bleef toen Strauss-Kahn zich aankleedde. Voor de grand jury verklaarde ze vervolgens onder ede dat ze zich schuilhield op de gang, totdat Strauss-Kahn de kamer had verlaten, en dat ze toen haar chef waarschuwde. Toen later bleek dat Diallo eerst nog naar een andere hotelsuite was gegaan, om vervolgens weer terug te keren naar de suite van Strauss-Kahn, zei ze dat ze die was gaan schoonmaken.

Hoewel het forensisch bewijsmateriaal toont dat er sprake is geweest van een gehaast seksueel contact, is er geen bewijs gevonden dat het contact onvrijwillig was en dat er geweld is gebruikt. Dit zijn twee voorwaarden om te komen tot een veroordeling voor (een poging tot) verkrachting.

Volgens medisch deskundigen is het onwaarschijnlijk dat de rode plek op Diallo’s vagina is veroorzaakt door hardhandig beetpakken door Strauss-Kahn, zoals Diallo beweert. De spierblessure in haar schouder lijkt het gevolg te zijn van repetitief werk, in plaats van van een worsteling. Ook is het DNA van Diallo niet aangetroffen onder de vingernagels van Strauss-Kahn. Dit zou hebben kunnen duiden op het gebruik van geweld.

Benjamin Brafman, de advocaat van Dominique Strauss-Kahn, zei op 23 augustus tegen de verzamelde pers dat er misschien wel sprake kan zijn van ongepast gedrag, maar dat dit nog heel iets anders is dan crimineel gedrag.

Wat Nafissatou Diallo betreft – soms is een pathologische leugenaar gewoon een pathologische leugenaar.

Heleen Mees is econoom, jurist en publicist.