Door Skype is vriendin in VS in Roosendaal

Er zijn van die dingen waar ik absoluut niet van hou. Ik heb het niet over bloemkool, onweer of schoonmaken, hoewel ik daar ook een hekel aan heb, maar ik doel op afscheid nemen. Afgelopen weekend nam ik ‘voor het echie’ afscheid van een van mijn vriendinnen. Ze gaat voor tien maanden naar de United States om daar naar een highschool te gaan. „Afscheid nemen bestaat niet”, zong onze Marco ooit en hij heeft nog gelijk ook. In de United States of America hebben ze ook internet! Ze kan daar ook op Facebook, Twitter, MSN en haar e-mail. Skype is het codewoord voor contact, we kunnen elkaar gewoon zien en met elkaar praten.

Zaterdagavond zaten we voor het laatst met z’n allen bij elkaar, ze liet haar nieuwe vader, moeder en twee zusjes zien. Via Facebook. Even gelachen om het feit dat haar nieuwe zusje Marissa heet en totaal niet op mij lijkt, maar verder is Facebook heel handig om te weten waar ze terechtkomt. Google is onze grootste vriend en ik googlede haar dorpje. Met plusminus 650 inwoners wordt dat vast wel even wennen, Roosendaal heeft er zo'n 78.000.

Vroeger, in de tijd zonder internet, was het bijna onmogelijk om contact te hebben met iemand die in de USA zat. Je kon foto’s en brieven sturen, maar dat was het. Nu kan mijn vriendin vlogs maken over hoe het daar is, skypen met het thuisfront en ons peanut butter jelly sturen met pakketpost. Wij zullen haar pakketjes sturen met stroopwafels, (krijtjes)dropjes, hopjes en babbelaars, maar 99 procent van het contact zal via internet verlopen. Echt afscheid nemen bestaat dus niet meer en dat is maar goed ook. Want afscheid nemen is „niet helemaal mijn ding”.

Marissa van Loon