Willemijn Lamp (34) beseft nu dat 'later' allang begonnen is

„Laatst sprak ik met een vriendin over ambities en werk. Ik had het over ‘later’. Toen zei zij: ‘Later is nu hoor.’ Zo voelt het voor mij helemaal niet.

Ik ben nooit bezig geweest met iets als een carrièreplanning, doe verschillende projecten naast elkaar: ik maak bijvoorbeeld programma’s voor een literatuurfestival en werk voor een theatergezelschap. Alles in de culturele sector, dat is de enige samenhang.

Als kind was het mijn droom om actrice te worden. Op mijn achttiende werd ik aangenomen op de toneelschool in Maastricht. Het was een intens jaar. Elke dag was als een auditie. Dat hele jaar werd geregeerd door een vraag: heb ik wel genoeg talent? En dan dus een pijnlijk groeiend besef dat dat niet zo is, dat ik niet tot de crème de la crème behoor. Daarna moest ik mezelf opnieuw uitvinden: wie was ik zonder theater?

Ik ging theaterwetenschappen en culturele studies studeren, en kwam erachter dat ik schrijven over kunst en theater plezierig vond. Die concentratie die gepaard gaat met het schrijven, het nadenken over de wereld en kunst, dat ligt me goed.

Een tijd terug sprak ik een oude vriend. Ik vertelde hem wat ik tot nu toe heb gedaan, de projecten die ik heb geleid, reizen die ik voor mijn werk heb gemaakt. ‘Je hebt dus veel van je dromen verwezenlijkt’, zei hij. Dat klopt. Het gekke is dat ik daar helemaal nooit bij stilsta. Het kan altijd meer en beter.

Toen bedacht ik hoe vreemd het eigenlijk zou zijn wanneer je op je vierendertigste al je dromen verwezenlijkt zou hebben. Het is dus dubbel: enerzijds heb ik het gevoel dat ik aan het begin van alles sta en heb ik nog net zoveel dromen en plannen als toen ik puber was. Tegelijk zie ik best dat ik al veel heb gedaan, maar is het nog lang niet goed genoeg.”

Willemijn Lamp (links) is freelance programmamaker en journalist.