Padalino-tweeling bij de Azzurri

De Nederlandse hockeysters spelen vanavond tegen Italië, dat twee zussen uit Den Haag in het team heeft. „Toen ik vertelde dat ik een hockeyende zus heb, zeiden ze: laten we die invliegen.”

De Italiaanse hockeyinternational Alessia Padalino uit Den Haag zei zaterdagmiddag al dat ze niet stuk zat van het verlies tegen Spanje (4-0). „Want we moeten nog tegen Nederland, dat betekent drie punten in de tas.” Ze zei het lachend terwijl op de achtergrond de Nederlandse hockeyvrouwen bezig waren de Azerbajdjaanse verdediging te demonteren in hun eerste groepswedstrijd op het EK (8-0). „Grapje hoor. Ik heb heus niet de illusie dat we dinsdag tegen Nederland mensen gek gaan maken.”

Het is te hopen voor de Nederlandse vrouwen dat Italië inderdaad geen mensen gek gaat maken. Zondagavond verloor Oranje verrassend met 1-0 van Spanje, waardoor de laatste groepswedstrijd van vanavond opeens van belang is voor Nederland. „Maar we zullen heus geen catenaccio gaan spelen”, sust Chiara Padalino, de zus van Alessia. Het zal het Nederlandse in haar zijn dat een verdedigende tactiek afwijst. „We willen er wel een leuke wedstrijd van maken, ook tegen het grote Nederland.”

De Nederlands-Italiaanse tweelingzussen Padalino (27) spelen sinds dit jaar voor het Italiaanse nationale hockeyteam. Op het EK in Mönchengladbach spelen ze het eerst een grote toernooi voor hun ‘nieuwe’ land, tot vreugde en trots van hun familie op de tribune. De Italiaanse vader Giovanni, die zijn Nederlandse echtgenote Els voorstelt als „de derde zus van de tweeling”, komt oorspronkelijk uit Foggia. Ooit kwam hij een vriend opzoeken die in Nederland werkte. Toen werd hij verliefd. Zodoende.

De hockeytweeling groeide op in Den Haag. Alessia als de temperamentvolle, ofwel, in de woorden van Chiara, „alleen qua uiterlijk is Alessia de meer Nederlandse van ons twee”. Chiara is op haar beurt volgens Alessia „wat meer ingetogen”. Tijdens het zingen van de volksliederen torenen de twee als „reuzen”, zegt Alessia, boven rest van de selectie uit bij de volksliederen. Hoe het allemaal zo kwam? „De Italiaanse bond volgde mij eigenlijk al vanaf het moment dat ik bij het Nederlands elftal kwam”, zegt Alessia. „En je kon de klok er op gelijk zetten: vier jaar na mijn laatste interland kreeg ik een telefoontje. Of ik eens wilde komen praten.”

In een grijs Oranje-verleden won Alessia, spits van de Haagse hoofdklasser Klein-Zwitersland, nog eens het WK zaalhockey (2007) in Wenen. Daar werd ze topscorer. Vier jaar lang moest ze daarna het Nederlands elftal ontlopen om in aanmerking te komen voor Italië. „Maar dat was niet zo moeilijk. Ik heb alleen dit jaar het WK zaalhockey laten schieten hiervoor. Maar die wereldtitel van 2007 zouden we toch nooit meer evenaren.” Bij het echte Oranje was de veertienvoudig Nederlands international allang niet meer in beeld, geeft ze toe.

Voor Chiara is het helemaal bijzonder aan de EK mee te doen. Ze speelt niet eens in de een na hoogste klasse in Nederland. Ze kan wel hogerop „maar Cartouche [Voorburg-Leidschendam] is mijn club, en ook daar gaat het er redelijk professioneel aan toe”, zegt Chiara. Ze noemt zichzelf „veel minder gedreven dan mijn zus, die echt alles opzij zet voor hockey”. Hoewel de Italiaanse bond nog nooit van haar gehoord had, kon ze op voorspraak van haar zus vrijwel direct instromen. Alessia: „Toen ik vertelde dat ik ook een hockeyende zus heb, zeiden ze: laten we die ook maar invliegen. En het beviel.”

Het zegt veel over het niveau van het Italiaanse hockey. Toch liegt het trainingsregime voor de zussen er niet om. Stiekem werd wel degelijk gehoopt op een plek in de halve finales, iets wat na het verlies tegen Azerbajdzjan gisteren (5-3, twee doelpunten van Alessia) alleen in theorie nog kan. De voorbereiding bestond uit een „strak en gecontroleerd programma” in Rome en in het Noord-Italiaanse Bra. „Ik ben eigenlijk al twee maanden alleen maar aan het werken in Nederland en dan lange weekenden trainen in Italië”, vertelt Chiara. Hetzelfde geldt voor Alessia. „Dat is wel zwaar, want ik heb thuis ook nog iemand die me wel eens wil zien”, zegt zij.

Alessia heeft een regeling met haar werkgever kunnen treffen waardoor ze nog steeds een klein inkomen heeft. Chiara kan dat vergeten. „Dit kost mij alleen maar geld. Er werd op mijn werk wel geopperd dat ik geld kon verdienen als ik wat sponsorwerk zou doen. Ja, serieus. Maar dan krijg ik vast problemen met de Italiaanse sponsor. Ik moet nog wel even kijken of ik er mee door kan gaan. Ik moet natuurlijk ook gewoon de huur betalen. ”

De Padalino-tweeling heeft nooit in Italië gewoond en ze spreken de taal maar mondjesmaat. Chiara: „We verstaan het wel, en met handen en voeten komen we een heel eind. Maar zoals gisteren, toen deden we een groepsactiviteit met een woordpuzzel. Ja, dan doen wij dus gewoon niet mee.”

En hoewel ze zelf ook van nationaliteit zijn geswitcht, keuren ze de importpraktijken van de Azerbajdzjaanse vrouwenploeg af. Die selectie bestaat voor het merendeel uit genaturaliseerde Koreanen. „Die worden gewoon ingevlogen”, zegt Alessia. „Bij ons stroomt tenminste echt Italiaans bloed door de aderen.”

    • Bart Hinke